Szukaj FAQ Album



Autor Wiadomo
PROJEKTER
Wysany: 2009-06-26, 07:03   INSTRUKCJE BHP NA STANOWISKA PRACY
0
UP DOWN


Pomg: 15 razy
Posty: 1838
Skd: MODULAR - equipment
Poniewa¿ niektórzy z was ju¿ zatrudniaj± pracowników a inni planuj± to zrobiæ w niedalekiej przysz³o¶ci no to pewnie bêdzie podlegaæ kontrol± PIP.

Wklejam link do sklepu z INSTRUKCJAMI BHP na wszystkie stanowiska pracy ( dla lakierni te¿ ) .... ceny od 12 - do 29 z³ .... i podstawa prawna do ich umieszczenia w firmie :

Pracodawca ma obowi±zek wyposa¿yæ ka¿de stanowisko pracy w instrukcje bhp i ppo¿. (art. 237(4) k.p. oraz rozporz±dzenie MPiPS z dnia 26 wrze¶nia 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bhp). Wyposa¿enie stanowisk w instrukcje podlega kontroli PIP, a ich brak mo¿e skutkowaæ kar± do 5000 z³. Instrukcjê nale¿y umie¶ciæ przy maszynach i urz±dzeniach, tak aby by³a dostêpna i czytelna. Pracownik powinien siê zapoznaæ z jej tre¶ci±, a pisemne potwierdzenie przechowywane jest w jego aktach osobowych.

http://www.bhpex.pl/go/_info/index.php?id=200
_________________
Chcesz wiedzieæ wiêcej ? ... projekter@projekter.pl
 

LoboLoco 
Wysany: 2009-06-26, 08:40   
0
UP DOWN



Pomg: 13 razy
Posty: 660
Skd: Silesia
dodam co¶ od siebie...




INSTRUKCJA PRZECIWPO¯AROWA DLA LAKIERNI I MALARNI


A. W LAKIERNI ZABRANIA SIÊ:
- Palenia tytoniu w pomieszczeniu lakierni, u¿ywania ognia otwartego, grza³ek, grzejników itp. urz±dzeñ grzewczych.
- Przechowywania zbêdnych materia³ów i przedmiotów nie zwi±zanych z pracami lakierniczymi.
- Stosowania wszelkiego rodzaju narzêdzi powoduj±cych jakiekolwiek zaiskrzenie oraz u¿ywania do transportu wewnêtrznego wózków akumulatorowych i innych powoduj±cych iskrzenie.
- Pracownikom dokonywania jakichkolwiek napraw narzêdzi i urz±dzeñ elektrycznych, gazowych, sprê¿onego powietrza oraz wentylacyjnych.
- U¿ywania do prac lakierniczych aparatów natryskowych i zbiorników ci¶nieniowych nie uziemionych.
- Prania odzie¿y oraz innych przedmiotów w p³ynach ³atwopalnych.
- Magazynowania wyrobów lakierniczych w lakierniach w ilo¶ciach przekraczaj±cych zapotrzebowanie jednej zmiany.
- Przechowywania pustych naczyñ po wyrobach lakierniczych.
- Pozostawiania luzem w lakierni szmat, czy¶ciwa oraz suszenia ubrañ i odzie¿y roboczej.
- U¿ywania do prac lakierniczych sprê¿onego gazu palnego i tlenu.
- Suszenia przedmiotów lakierniczych przy u¿yciu ognia otwartego.
- Urz±dzania stanowisk malowania i suszenia bli¿ej ni¿ 15 m przy os³oniêtym z 3-ch stron ¼ródle ognia oraz 30 m przy nieos³oniêtym ¼ródle ognia.
- Dokonywania nak³adania pow³ok lakierniczych poza malarni±.
- Tarasowania dróg ewakuacyjnych i transportowych oraz dostêpu do podrêcznego sprzêtu ga¶niczego.
- Gromadzenia przedmiotów do malowania i po wysuszeniu w malarni.
- Przebywania w malarni osób postronnych.

B. W CELU ZMNIEJSZENIA ZAGRO¯ENIA PO¯AROWEGO NALE¯Y:
- Na widocznym miejscu umie¶ciæ tablicê ostrzegawcz± "Palenie zabronione, nie zbli¿aæ siê z ogniem otwartym"
- Utrzymywaæ na bie¿±co wzorowy ³ad i porz±dek.
- Czy¶ciwo i szmaty przechowywaæ w szczelnie zamkniêtych metalowych pojemnikach zlokalizowanych na zewn±trz lakierni.
- Czy¶ciwo zu¿yte przechowywaæ oddzielnie i co najmniej raz na dzieñ usuwaæ na miejsce do tego celu przystosowane.
- Puste naczynia po wyrobach lakierniczych przechowywaæ poza terenem lakierni w miejscu do tego celu przeznaczonym.
- Wypalania krat, zawieszek zabezpieczeñ dokonywaæ w miejscu do tego celu przewidzianym.
- U¿ywaæ tylko wyposa¿enia przewidzianego procesem technologicznym.
- Po zakoñczeniu zmiany roboczej dok³adnie posprz±taæ wszystkie stanowiska robocze, przej¶cia i pomieszczenia usuwaj±c do odpowiednich sk³adowisk czy magazynów wszelkie materia³y palne lub zbêdne w danym miejscu (gotowa produkcja, opakowania, pomoce warsztatowe).
- Czuwanie nad przestrzeganiem wy³±czenia z pod napiêcia urz±dzeñ elektrycznych, oraz zaworów odcinaj±cych sprê¿one powietrze oraz wodê.
- Usuwanie na bie¿±co wszelkiego rodzaju farb, lakierów i rozpuszczalników.
- Instalacja elektryczna o¶wietleniowa, odgromowa i wentylacyjna powinna byæ sprawna i zgodna z obowi±zuj±cymi przepisami. 0 wszystkich zauwa¿onych usterkach nale¿y zg³aszaæ nadzorowi.
- Na drzwiach wej¶ciowych nale¿y umie¶ciæ napis informuj±cy o miejscu przechowywania kluczy.
- Systematyczne przeszkolenie nowoprzyjêtych pracowników.
- Oczyszczanie kabin natryskowych, przewodów wentylacyjnych oraz innych urz±dzeñ i miejsc nara¿onych na osadzenie siê cz±stek wyrobów lakierowanych, powinno odbywaæ siê co najmniej raz na dwa tygodnie z zachowaniem wszelkich ¶rodków ostro¿no¶ci i przy u¿yciu narzêdzi nie powoduj±cych iskrzenia.

C. W WYPADKU POWSTANIA PO¯ARU NALE¯Y:
- Przyst±piæ do gaszenia podrêcznym sprzêtem ga¶niczym jak: sta³e urz±dzenia ga¶nicze na CO2, ga¶nice ¶niegowe, pianowe, koce azbestowe itp.
- Jednocze¶nie spowodowaæ zaalarmowanie Stra¿y Po¿arnej-telefon 998

Winni nieprzestrzegania niniejszej instrukcji bêd± poci±gniêci do odpowiedzialno¶ci karnej, na mocy Ustawy o ochronie przeciwpo¿arowej z dnia 24.08.1991 r. (Dz. U. Nr. 81 poz.351)





ZASADY POS£UGIWANIA SIÊ PODRÊCZNYM SPRZÊTEM GA¦NICZYM


Równocze¶nie z alarmowaniem nale¿y przyst±piæ do akcji ga¶niczej za pomoc± podrêcznego sprzêtu ga¶niczego bêd±cego na wyposa¿eniu obiektu - ga¶nic i hydrantów wewnêtrznych. Podrêczny sprzêt wykorzystywany jest do gaszenia po¿arów w zarodku. Nale¿y wykorzystywaæ do gaszenia po¿arów nastêpuj±ce wskazania.

Grupa : Rodzaj pal±cego siê materia³u : Rodzaj ¶rodka ga¶niczego
A : Cia³a sta³e pochodzenia organicznego, przy spalaniu których wystêpuje zjawisko ¿arzenia (drewno, papier itp. materia³y) : woda, piana ga¶nicza, proszek ga¶niczy, dwutlenek wêgla
B : Ciecze palne i substancje sta³e topniej±ce wskutek ciep³a (rozpuszczalniki, pasty do pod³ogi, topi±ce siê tworzywa sztuczne) : piana ga¶nicza, proszek ga¶niczy, dwutlenek wêgla, halon
C : Gazy palne (gaz miejski, metan, propan-butan) : proszek ga¶niczy, dwutlenek wêgla, halon
E : Po¿ary ABC wystêpuj±ce w obrêbie urz±dzeñ pod napiêciem : proszek ga¶niczy, dwutlenek wêgla, halon

Symbolami literowymi oznakowane s± ga¶nice odpowiednio do gaszenia po¿arów danej grupy. Podrêczny sprzêt ga¶niczy nale¿y tak dobieraæ, aby mo¿na nim ugasiæ ewentualny po¿ar.
Przy gaszeniu nale¿y pamiêtaæ o nastêpuj±cych zasadach:
- kierowaæ strumieñ ¶rodka ga¶niczego na pal±ce siê przedmioty lub obiektu od strony zewnêtrznej (skrajnej) w kierunku do ¶rodka,
- przy gaszeniu przedmiotów ustawionych pionowo nale¿y gasiæ od góry w dó³,
- nale¿y u¿ywaæ ¶rodków ga¶niczych przeznaczonych do gaszenia danej grupy po¿arów.

Charakterystyka podrêcznego sprzêtu ga¶niczego:
Hydrant wewnêtrzny
Ga¶nica wodno-pianowa
Ga¶nica proszkowa
Ga¶nica ¶niegowa
Koc ga¶niczy
Do podrêcznego sprzêtu ga¶niczego zaliczamy ga¶nice i koce ga¶nicze. Ga¶nice s± to przeno¶ne urz±dzenia o masie brutto do 20 kg i masie ¶rodka ga¶niczego do 12 kg, którego u¿ycie nastêpuje pod wp³ywem uruchamianego rêcznie wyzwolenia ci¶nienia gazu. Efekt akcji ga¶niczej, a tak¿e bezpieczeñstwo jej prowadzenia zale¿y od wielu czynników, miêdzy innymi od wyboru odpowiedniego ¶rodka ga¶niczego. Dokonanie prawid³owego wyboru zale¿ne jest od rozpoznania rodzaju po¿aru oraz pewnego minimum wiedzy o ¶rodkach ga¶niczych i ich dzia³aniu. W tym rozdziale przedstawiamy podstawowe informacje o podrêcznym sprzêcie ga¶niczym i sposobach jego u¿ycia.

Hydrant wewnêtrzny
Hydrant wewnêtrzny jest to zawór zainstalowany na specjalnej sieci wodoci±gowej obudowany szafk± i wyposa¿ony w w±¿ po¿arniczy i pr±downice. Mo¿e byæ o ¶rednicy 25 lub 52 mm. Ma on zastosowanie do lokalizacji po¿arów w zarodku wszêdzie tam gdzie jako ¶rodek ga¶niczy stosuje siê wodê.
Sposób u¿ycia hydrantu jest nastêpuj±cy:
- otworzyæ drzwiczki szafki sprawdziæ czy pod³±czony jest w±¿ i pr±downica,
- rozwin±æ odcinek wê¿a w ca³o¶ci unikaj±c zagiêæ i za³amañ,
= skierowaæ strumieñ wody na miejsce po¿aru.
Obs³ugê hydrantu powinny stanowiæ dwie osoby, jedna obs³uguje pr±downice a druga obs³uguje zawór hydrantowy dawkuj±c ilo¶æ wody. Wod± nie gasimy urz±dzeñ pod napiêciem elektrycznym oraz w ich obrêbie jak równie¿ innych substancji, które z woda tworz± gazy palne np. karbid.

Ga¶nica wodno-pianowa
Ga¶nica wodno-pianowa jest to zbiornik cylindryczny w którym znajduje siê wodny roztwór ¶rodka pianotwórczego oraz zbiornik z gazem napêdowym zaopatrzony w zbijak, wê¿yk zakoñczony pr±downiczk± zamykan±. Po dostarczeniu ga¶nicy w pobli¿e po¿aru zrywamy plombê zabezpieczaj±c±, wciskamy zbijak (gaz napêdzaj±cy wype³nia zbiornik ga¶nicy, kierujemy strumieñ piany w ognisko po¿aru. Dzia³anie ga¶nicy mo¿na w ka¿dej chwili przerwaæ przez zwolnienie d¼wigni pr±downiczki. Ze wzglêdu na swoj± budowê syfonow± ga¶nica prawid³owo pracuje tylko w pozycji pionowej.

Ga¶nica proszkowa
Ga¶nica proszkowa jest to cylindryczny zbiornik zaopatrzony w d¼wigniê uruchamiaj±c± zawór lub zbijak patronuz gazem napêdowym. ¦rodek ga¶niczy ( proszek) wyrzucany jest przez dyszê lub wê¿yk zakoñczony pr±downiczk± przy pomocy gazu obojêtnego ( azot lub dwutlenek wêgla). Po dostarczeniu ga¶nicy w miejsce po¿aru zrywamy plombê i zawleczkê blokuj±c±, uruchamiamy d¼wignie lub zbijak i kierujemy strumieñ proszku w ognisko po¿aru. Dzia³anie ga¶nicy mo¿na w ka¿dej chwili przerwaæ przez zwolnienie d¼wigni uruchamiaj±cej lub d¼wigni pr±downiczki. Ze wzglêdu na swoj± budowê syfonow± ga¶nica prawid³owo pracuje tylko w pozycji pionowej.

Ga¶nica ¶niegowa
Ga¶nica ¶niegowa jest to cylindryczny zbiornik zaopatrzony w zawór i wê¿yk zakoñczony dysz± wylotow± lub w ga¶nicach mniejszych króæcem obrotowym z dysz±. Wewn±trz ga¶nicy znajduje siê skroplony dwutlenek wêgla, który po uruchomieniu pod w³asnym ci¶nieniem wydostaje siê na zewn±trz oziêbiaj±c siê do temperatury ok. - 80 st.C. Po dostarczeniu ga¶nicy w pobli¿e po¿aru zrywamy plombê zabezpieczaj±c± uruchamiamy zawór i kierujemy strumieñ dwutlenku wêgla na ognisko po¿aru. Dzia³anie ga¶nicze mo¿na w ka¿dej chwili przerwaæ zamykaj±c zawór.
Nale¿y pamiêtaæ o tym ¿e:
- w czasie dzia³ania ga¶nic trzymaæ j± tylko za uchwyty,
- nie wolno u¿ywaæ tych ga¶nic do gaszenia ludzi.
Ze wzglêdu na swoj± budowê syfonow± ga¶nica prawid³owo pracuje tylko w pozycji pionowej.

Koc ga¶niczy
Koc ga¶niczy jest to p³achta z tkaniny ca³kowicie niepalnej (w³ókno szklanego) o powierzchni oko³o 2 m2. Przechowuje siê go w specjalnym futerale. S³u¿y do t³umienia po¿aru w zarodku przez odciêcie dop³ywu powietrza do pal±cego siê przedmiotu.
Sposób u¿ycia:
- wyj±æ koc z futera³u, roz³o¿yæ i szczelnie przykryæ palcy siê przedmiot.
- W przypadku gaszenia ludzi nale¿y osobê przewróciæ i przykryæ j± szczelnie kocem.
- Koce ga¶nicze mo¿na wykorzystywaæ do przenoszenia ewakuowanego mienia.





INSTRUKCJA BHP
przy spawaniu gazowym


1. Postanowienia ogólne

Pracê w zawodzie spawacza gazowego mo¿e wykonywaæ pracownik, który :
• ukoñczy³ kurs spawalniczy lub uzyska³ inne uprawnienia,
• ukoñczy³ 18 lat,
• posiada dobry stan zdrowia.
Pracê nale¿y wykonywaæ ubranym w odzie¿ robocz± z tkaniny trudnopalnej, nakrycie g³owy, buty ze spodami dno zapalnymi, rêkawice spawalnicze oraz ochrony osobiste fartuch skórzany lub inny niepalny, okulary spawalnicze, pó³maska.

2. Czynno¶ci do wykonywania przez pracownika przed rozpoczêciem spawania
• zapoznaæ siê z zakresem pracy i ustaliæ prawid³ow± kolejno¶æ poszczególnych spawañ,
• sprawdziæ stan wê¿y tlenowych, acetylenowych oraz prawid³owo¶æ po³±czeñ do bezpieczników (w przypadku sieci) lub reduktorów (w przypadku butli),
• sprawdziæ stan techniczny reduktorów (w przypadku korzystania z butli),
• sprawdziæ w razie u¿ywania sieci, czy bezpiecznik wodny jest prawid³owo nape³niony woda (je¿eli odkrêcimy kurek kontrolny, woda powinna wyciekaæ),
• przygotowaæ odpowiednie palniki i w³a¶ciwe szk³a do okularów (G6 do G9),
• ustawiæ butle w stojaku lub na wózku chroni±c je przed dzia³aniem promieni s³onecznych,
• sprawdziæ czy nie ma zagro¿enia zapalenia siê elementów znajduj±cych siê w pobli¿u, a zw³aszcza po drugiej stronie ¶ciany (je¿eli spawanie wykonywane jest przy ¶cianie),
• podczas prowadzenia prac w pomieszczeniach zagospodarowanych zabezpieczyæ podrêczny sprzêt ga¶niczy, butle umieszczaæ w odleg³o¶ci nie mniejszej ni¿ 10 m od ¼róde³ otwartego ognia i 1 m od grzejników zamkniêtych, wymieniæ butlê tlenowa przy nadci¶nieniu pozosta³o¶ci gazu co najmniej 0,5 kG/cm2 (oko³o 50 kPa),
• wymieniæ butlê acetylenowa przy nadci¶nieniu pozosta³o¶ci gazu od 0,5 kG/cm2 (oko³o 50 kPa) przy temp. -5°C do 3,0 kG/cm2 (oko³o 300 kPa) przy temp. +25°C.
Butli acetylenowej nie wolno u¿ywaæ w pozycji le¿±cej, k±t nachylenia nie
mo¿e przekroczyæ 45°.
3. Zasady i sposoby bezpiecznego wykonywania spawania.
• dysze palnika stosowaæ ¶ci¶le wed³ug instrukcji fabrycznej,
• u¿ywaæ palnika i wê¿y tylko w dobrym stanie technicznym,
• wê¿e spawalnicze prowadziæ w sposób nie powoduj±cy ich za³amania,
• do czyszczenia lub przepychania dyszy palnika stosowaæ tylko miedziane, mosiê¿ne lub aluminiowe przetyczki,
• po ka¿dej d³u¿szej przerwie w pracy sprawdziæ poziom p³ynu w bezpieczniku wodnym,
• przy zapalaniu palnika: najpierw lekko otworzyæ kurek tlenowy, a po stwierdzeniu i¿ tlen wyp³ywa, otworzyæ kurek acetylenowy, zapaliæ i wyregulowaæ p³omieñ,
• przed rozpoczêciem spawania zbiorników lub w zbiornikach, w których mog± znajdowaæ siê palne pary lub ciecze upewniæ siê co do ca³kowitego bezpieczeñstwa pracy (za¿±daæ wyników pomiarów stê¿eñ wybuchowych),
• przy spawaniu zbiorników, kot³ów i zamkniêtych pomieszczeñ stosowaæ ochrony dróg oddechowych oraz odpowiednie przerwy w pracy, wychodz±c na zewn±trz,
• przy spawaniu na rusztowaniach sprawdziæ ich stan,
• przy spawaniu na wysoko¶ci stosowaæ siê do przepisów o wykonywaniu prac na wysoko¶ci.

4. Czynno¶ci zakazane spawaczowi :
• stosowanie butli tlenowej umieszczonej w pozycji le¿±c (dopuszcza. nachylenie do 45°),
• zat³uszczanie butli tlenowych, reduktorów i zaworów,
• u¿ywanie nieszczelnych butli, reduktorów lub palników,
• przed³u¿ania wê¿y bez w³a¶ciwych ³uczników metalowych,
• stosowania wê¿y krótszych ni¿ 5 m,
• umieszczania butli na rusztowaniach,
• toczenia poziomo, przewracania lub uderzania w butle z gazami,
• odk³adania zapalonego palnika lub wypuszczania z r±k (palnik nale¿y zgasiæ lub od³o¿yæ na odpowiedni± podstawkê),
• pozostawiania palnika pod ci¶nieniem w razie d³ugiej przerwy w pracy (nale¿y od³±czyæ przewody od sieci reduktora),
• umieszczania wê¿y spawalniczych na plecach i ramieniu,
• u¿ywania w zbiornikach o¶wietlenia miejscowego napiêcie wy¿sze ni¿ 24 V,
• samodzielnego naprawiania palników i reduktorów,
• stosowania wê¿y do gazów, dla których nie s± przeznaczone,
• stosowania tlenu oraz gazów palnych do napêdu narzêdzi pneumatycznych .
5. Podstawowe czynno¶ci spawacza po zakoñczeniu pracy.
Zgasiæ palnik:
a) zamkn±æ kurek acetylenu,
b) zamkn±æ kurek tlenu,
c) poluzowaæ ¶ruby nastawcze reduktorów,
d) zamkn±æ zawory w butlach,
e) otworzyæ kurki na palniku po ustaniu wyp³ywu gazów, zamkn±æ kurki na palniku i zdj±æ reduktory z butli,
• sprawdziæ czy w pobli¿u stanowiska pracy nie zosta³ zaprószony ogieñ,
• uporz±dkowaæ stanowisko pracy i sprzêt,
• wê¿e, palniki i reduktory umie¶ciæ w wyznaczonym miejscu,
• zg³osiæ prze³o¿onemu zakoñczenie spawania.
- Bezpieczniki (wodne lub suche) u¿ywaæ tylko dopuszczone przez Dozór Techniczny, zgodnie z ich charakterystyk±.
- Bezpieczniki wodne w okresie zimowym nale¿y nape³niæ p³ynem niezamarzaj±cym.
- Pos³ugiwaæ siê reduktorem zgodnie z instrukcj± producenta.
- W razie cofniêcia siê p³omienia nale¿y niezw³ocznie zamkn±æ kolejno: zawory palnika do acetylenu a nastêpnie tlenu, a palnik zanurzyæ w wodzie. Gdy palnik jest zimny, a wê¿e nieuszkodzone, nale¿y przedmuchaæ wê¿e i palnik i ponownie zapaliæ.
- Ciêcie wewn±trz zbiorników, kot³ów lub innych zamkniêtych pomieszczeñ (do 15m3) nale¿y przeprowadzaæ przy asekuracji przez drugiego pracownika przebywaj±cego na zewn±trz.
- Wszystkie zauwa¿one nieprawid³owo¶ci i usterki nale¿y niezw³ocznie zg³aszaæ prze³o¿onemu.




INSTRUKCJA BHP
przy spawaniu elektrycznym

1. Uwagi ogólne.
a) Do wykonywania sta³ej pracy w zawodzie spawacza elektrycznego, mo¿e byæ dopuszczony pracownik, który:
• ukoñczy³ odpowiedni kurs spawalniczy z wynikiem pozytywnym oraz uzyska³ ewentualnie odpowiednie uprawnienia,
• ma dobry stan zdrowia potwierdzony ¶wiadectwem lekarskim,
b) Do pracy nale¿y przyst±piæ wypoczêtym, trze¼wym, ubranym w odzie¿ robocz± wykonan± z tkaniny trudnopalnej wzglêdnie ze skóry, w³osy przykryæ beretem lub czapk±, na nogach mieæ buty ze spodniami trudno zapalnymi, na rêkach rêkawice spawalnicze oraz ochrony osobiste – fartuch skórzany, maska spawalnicza, okulary ochronne, indywidualny sprzêt ochrony dróg oddechowych.
c) Prace zwi±zane z instalowaniem, demonta¿em, naprawami i przegl±dami elektrycznych urz±dzeñ spawalniczych powinni wykonywaæ pracownicy maj±cy odpowiednie uprawnienia.
d) Po³±czenie kilku spawalniczych ¼róde³ energii nie powinno powodowaæ przekroczenia, w stanie bez obci±¿enia, dopuszczalnego napiêcia miêdzy obwodami wyj¶ciowymi po³±czonych ¼róde³ energii.
e) Obwód pr±du spawania nie powinien byæ uziemiony, z wyj±tkiem przypadków, gdy przedmioty spawane s± po³±czone z ziemi±.
f) Przewody spawalnicze ³±cz±ce przedmiot spawany ze ¼ród³em energii powinny byæ po³±czone bezpo¶rednio z tym przedmiotem lub oprzyrz±dowaniem, jak najbli¿ej miejsca spawania.
2. Podstawowe czynno¶ci przed rozpoczêciem pracy.
Spawacz powinien:
a) zapoznaæ siê z dokumentacj± wykonawcz± i zakresem prac spawalniczych,
b) zaplanowaæ kolejno¶æ wykonywania poszczególnych spawañ,
c) przygotowaæ odpowiednie elektrody,
d) przygotowaæ odpowiednie szk³a do maski spawalniczej,
e) sprawdziæ stan po³±czeñ instalacji spawalniczej oraz uchwytu elektrody,
f) sprawdziæ, czy wykonanie spawania nie zagra¿a otoczeniu (dzia³anie promieniowania ³uku, mo¿liwo¶æ zapalenia elementów ³atwo zapalnych),
g) sprawdziæ, czy w przypadku spawania na ¶cianie, po drugiej stronie nie mo¿e nast±piæ zapalenie,
h) wszelkie zauwa¿one nieprawid³owo¶ci zg³osiæ natychmiast prze³o¿onemu w celu ich usuniêcia.
3. Czynno¶ci podczas spawania.
a) Zabezpieczyæ stanowisko pracy, o ile nie ma sta³ych, ruchomymi ekranami przeciwodblaskowymi i przeciwodpryskowymi.
b) U¿ywaæ do spawania przewodów elektrycznych i uchwytu do elektrody tylko w dobrym stanie technicznym (nieuszkodzona izolacja).
c) Stosowaæ tylko w³a¶ciwe grubo¶ci elektrod do spawania.
d) Mocowaæ i ustawiaæ rzetelnie i solidnie spawany przedmiot i tak, aby nie uleg³ on uszkodzeniu.
e) Ustawiæ detale do spawania w taki sposób, aby uniemo¿liwiæ ich przesuniecie lub przewrócenie siê. Przy odbijaniu ¿u¿la u¿ywaæ m³otków ig³owych i okularów ochronnych.
f) Przy spawaniu wewn±trz kot³ów, zbiorników lub w ciasnych pomieszczeniach niezale¿nie od stosowanej wentylacji, u¿ywaæ ochron dróg oddechowych.
g) Przy pracy wewn±trz zbiorników, kot³ów i innych metalowych pomieszczeñ, stosowaæ o¶wietlenie elektryczne na napiêcie 24V.
h) Upewniæ siê, czy element spawany nie grozi upadkiem lub odsuniêciem siê niebezpiecznym dla pracownika.
i) Przy spawaniu na rusztowaniach sprawdziæ stan ich sprawno¶ci.
j) Ochroniæ drogi oddechowe, oczy, twarz i rêce przed poparzeniem i na¶wietleniem poprzez stosowanie odpowiednich ochron osobistych.
k) W³±czyæ indywidualny wyci±g powietrza, je¿eli taki jest za³o¿ony, aby wyziewy gazowe by³y usuwane ze stanowiska.
l) U¿ywaæ tylko w³a¶ciwych, nie uszkodzonych i nie zaoliwionych narzêdzi i pomocy warsztatowych.
m) Ka¿d± powierzon± pracê wykonywaæ dok³adnie, zgodnie z obowi±zuj±cym procesem technologicznym i wg wskazówek zwierzchnika.
n) Ka¿dy wypadek przy pracy zg³aszaæ swojemu prze³o¿onemu, a stanowisko pracy pozostawiæ w takim stanie, w jakim zdarzy³ siê wypadek.
4. Czynno¶ci zabronione.
Spawaczowi zabrania siê:
a) Chwytania gor±cego metalu przygotowanego do spawania lub po spawaniu.
b) Samodzielnie naprawiaæ uszkodzone przewody elektryczne (instalacjê elektryczn±).
c) W czasie przerw w pracy trzymaæ pod pach± uchwyt do elektrody.
d) Odsuwania maski spawalniczej zbyt daleko od twarzy, odk³adania jej przed zga¶niêciem ³uku, a tak¿e zapalenie ³uku bez zabezpieczenia twarzy.
e) Spawania bez prawid³owego uziemienia elementu spawanego.
f) Stosowaæ prowizoryczne po³±czenie urz±dzeñ spawalniczych.
g) Powodowaæ, aby pod³oga na stanowisku roboczym by³a mokra, ¶liska, nierówna, zanieczyszczona ¶mieciami, zatarasowana.
5. Podstawowe czynno¶ci po zakoñczeniu pracy.
Spawacz powinien:
a) Wy³±czyæ spawarkê spod napiêcia.
b) Sprawdziæ, czy podczas spawania na stanowisku lub obok stanowiska nie zosta³ zaprószony ogieñ.
c) Uporz±dkowaæ stanowisko pracy, usun±æ koñcówki elektrod oraz ¿u¿el spawalniczy.
d) Uporz±dkowaæ sprzêt spawalniczy.
6. Uwagi koñcowe.
a) Podczas wykonywania prac spawalniczych wewn±trz zbiorników, kot³ów lub innych pomieszczeñ zamkniêtych (do 15m3), spawacz powinien byæ ubezpieczony przez innego pracownika, przebywaj±cego na zewn±trz.
b) W razie w±tpliwo¶ci co do bezpieczeñstwa przy wykonywaniu powierzonej pracy, pracownik ma prawo przerwaæ pracê i zwróciæ siê do prze³o¿onego o wyja¶nienie sytuacji.









Instrukcja bhp na stanowisku
Blacharza - lakiernika



Uwagi ogólne:
Do samodzielnej pracy na stanowisku blacharza-lakiernika samochodowego mo¿na przyst±piæ tylko wtedy, je¿eli posiada siê:
– ukoñczon± Zasadnicz± Szko³ê Zawodow± lub przyuczenie do zawodu,
– przeszkolenia:
a. wstêpne ogólne i instrukta¿ stanowiskowy bhp,
b. w zakresie ochrony ppo¿.,
– dobry stan zdrowia potwierdzony ¶wiadectwem lekar¬skim odnotowany przez lekarza w kartotece bhp lub w innym dokumencie,
– ukoñczony 18-ty rok ¿ycia,
– zezwolenie bezpo¶redniego zwierzchnika (mistrza) na pracê na stanowisku blacharza-lakiernika samochodowego

Nigdy nie nale¿y podejmowaæ pracy, je¿eli ma siê jakie¬kolwiek w±tpliwo¶ci co do jej bezpiecznego wykonania.

Nale¿y zg³aszaæ siê do swojego bezpo¶redniego zwierzch¬nika (mistrza) po odpowiednie i wyczerpuj±ce wytyczne dla rozwi±zania utrudnieñ oraz problemów lub niejasno¶ci czy w±tpliwo¶ci, dotycz±cych bezpiecznego wykonywania powierzonego zadania.

Pracê rozpoczynaæ punktualnie, bêd±c wypoczêtym, trze¬¼wym, w³a¶ciwie ubranym (kombinezon, nakrycie g³owy, rêkawice robocze i ochronne, okulary ochronne, maska lub pó³maska przeciwpy³owa, buty robocze i gumowe, fartuch gumowy).

Podstawowe czynno¶ci pracownika przed rozpoczêciem pracy:
Pracownik powinien przygotowaæ:
a. w zakresie naprawy blacharki samochodu:
– m³otki, ¶rubokrêty, klucze, ¶ci±gacze,
– narzêdzia i pomoce specjalne, niezbêdne do wykonania demonta¿u blacharki,
– czê¶ci zapasowe do wymiany,
– smary, oleje, p³yny do zmywania brudu, farby,
– pomoce do czyszczenia blach przed malowaniem,
– materia³y zabezpieczaj±ce szyby i inne czê¶ci przed ich przypadkowym zabrudzeniem farbami,
b. w zakresie malowania i lakierowania:
– farby, lakiery, rozpuszczalniki,
– pomoce do nak³adania lakierów na blacharkê samochodu,
– zbiorniki z lakierami,
– pistolety do lakierowania,
– materia³y do gruntowania blacharki,
– szczotki, papier ¶cierny,

Pracownik powinien tak¿e sprawdziæ i zadbaæ o jako¶æ:
– masek, pó³masek, rêkawic, okularów ochronnych, fartucha gumowego, ochraniaczy itp.,
– ekranów i innych zabezpieczeñ, znaków i napisów ostrzegawczych.
Uszkodzone i zu¿yte nale¿y wymieniæ.

Po wykonaniu tych czynno¶ci przygotowawczych mo¿e przyst±piæ do w³a¶ciwego toku pracy i tak:
– po upewnieniu siê, ¿e wprowadzenie samochodu na stanowisko nie stworzy ¿adnych zagro¿eñ dla otoczenia mo¿e wprowadziæ go na miejsce zachowuj±c pewne zasady:
a. zachowaæ odpowiednie odleg³o¶ci samochodu remontowanego od innych pojazdów stoj±cych obok oraz od ¶cian warsztatu,
b. wy³±czyæ silnik,
c. zaci±gn±æ hamulec rêczny,
d. pod³o¿yæ co najmniej dwa kliny pod ko³a,
e. po pod³o¿eniu klinów zluzowaæ hamulec rêczny a r±czkê biegu przesun±æ na pozycjê ja³ow±,
f. w przypadku umieszczania samochodu na „ko³ysce” odpowiednio zabezpieczyæ go przed osuniêciem siê.

Wa¿ne:

Nale¿y zapewniæ prawid³owe, bezpieczne o¶wietlenie ca³ego stanowiska roboczego

Czynno¶ci blacharza-lakiernika podczas pracy:

Blacharz-lakiernik powinien:
1. Podczas pracy stosowaæ tylko bezpieczne metody pracy, tak by nie stwarzaæ ¿adnych zagro¿eñ zarówno dla siebie jak i wspó³pracowników.
I tak winien on:
a. usun±æ wszystkie przedmioty ze stanowiska roboczego, które utrudniaj± wykonywanie operacji przygotowywania samochodu do lakierowania jednocze¶nie sprawdziæ, czy urz±dzenia i narzêdzia warsztatowe s± w dobrym stanie technicznym. Szczególnie nale¿y zadbaæ by takie urz±dzenia jak podno¶niki samochodowy czy wid³owy do wymontowywania silnika by³y w pe³ni sprawne,
b. w pomieszczeniu warsztatowym korzystaæ tylko z wózków napêdzie elektrycznym. Poza budynkiem z wózków spalinowych,
c. przy czyszczeniu blacharki samochodowej lub zdzieraniu zu¿ytego lakieru z karoserii lub innych czê¶ci u¿ywaæ ochronników górnych dróg oddechowych tzn. maski lub pó³maski; a tak¿e rêkawice ochronne,
d. przy czyszczeniu i przygotowywania blacharki do lakierowania, zwróciæ szczególn± uwagê na ostre wystaj±ce czê¶ci i elementy samochodu które mog± przyczyniæ siê do powstania urazów u wykonuj±cego t± czynno¶æ pracownika,
e. pow³oki z zawarto¶ci± bieli o³owiowej i siarczanu o³owiu zeskrobywaæ z blachy tylko w stanie wilgotnym,
f. zachowaæ szczególn± ostro¿no¶æ przy myciu za pomoc± oleju napêdowego, nafty, ropy lub benzyny czê¶ci lub ca³ych zespo³ów samochodowych – s± to czynno¶ci stwarzaj±ce szczególne zagro¿enie po¿arowe,
g. zanieczyszczone czy¶ciwo nale¿y przechowywaæ w zamkniêtych pojemnikach. Pojemniki te nale¿y opró¿niaæ codziennie po zakoñczonej pracy,
h. plamy na pod³odze z u¿ytych rozpuszczalników, olejów, ropy, nafty czy benzyny nale¿y natychmiast posypywaæ trocinami drzewnymi lub piaskiem,

Malowanie natryskowe wykonywaæ w odpowiednim pomieszczeniu, przy pe³nej wentylacji, specjalnie oznakowanym.
a. bezwzglêdnie stosowaæ odpowiednie ochrony osobiste,
b. zabezpieczyæ stanowisko przed ewentualnymi zagro¿eniami dla siebie czy wspó³pracowników,
c. na stanowisku roboczym przechowywaæ tylko takie ilo¶ci materia³ów przygotowanych do lakierowania (rozpuszczalniki, farby, lakiery), które bêd± zu¿yte podczas jednego dnia pracy,
d. pojemniki z farbami, lakierami i rozpuszczalnikami oraz innymi materia³ami ³atwopalnymi, przechowywaæ z dala od ¼ród³a ciep³a, chroniæ przed dzia³aniem promieni s³onecznych, tak¿e z dala urz±dzeñ wentylacyjnych,
e. pojemniki do przechowywania farb, lakierów, rozpuszczalników powinny byæ niepalne, nie t³uk±ce siê, takie by mo¿na je by³o szczelnie zamykaæ. Na wierzchu pojemnika powinna znajdowaæ siê czytelna etykieta informuj±ca o sk³adzie chemicznym, w³a¶ciwo¶ciach chemicznych stopniu zagro¿enia dla zdrowia i ¿ycia. Nale¿y bezwzglêdnie postêpowaæ zgodnie z zaleceniami producenta,
f. koncentrowaæ ca³± swoj± uwagê na wykonywanych czynno¶ciach,
g. do pracy u¿ywaæ tylko nie iskrz±cych narzêdzi (tak¿e przy wykonywaniu innych prac w pobli¿u), wszelkie urz±dzenia winny byæ skontrolowane pod wzglêdem bezpieczeñstwa (szczególnie czy podczas ich u¿ytkowania nie wystêpuje iskrzenie). Pracownik wykonuj±cy te prace winien byæ dodatkowo przeszkolony.

Wa¿ne:

– farby tropikalne zawieraj± substancje silnie truj±ce, nale¿y stosowaæ siê przy ich stosowaniu do przepisów reguluj±cych sposób obchodzenia siê z tego typu substancjami,
– w razie wyst±pienia z³ego samopoczucia (nag³e os³abienie, ból g³owy, k³opoty z oddychaniem) sugeruj±cego zatrucie pracownik winien przerwaæ pracê i udaæ siê do lekarza.

Czynno¶ci zakazane pracownikowi:
Blacharzowi i lakiernikowi zabrania siê przede wszystkim:
a. stosowania niebezpiecznych metod pracy, takich które stwarzaj± zagro¿enia w procesie pracy,
b. pracy bez niezbêdnych os³on i ochronników osobistych,
c. u¿ywania niew³a¶ciwych, lub uszkodzonych urz±dzeñ, narzêdzi i sprzêtu niezbêdnych do pracy,
d. niew³a¶ciwego magazynowania materia³ów stosowanych przy wykonywanych pracach tzn. w nie oznakowanych, w niew³a¶ciwych opakowaniach, zbyt blisko ¼róde³ ciep³a czy wentylatorów,
e. u¿ywania materia³ów malarskich bez znajomo¶ci ich sk³adu chemicznego i w³a¶ciwo¶ci toksycznych, a tak¿e bez znajomo¶ci postêpowania w razie nag³ego zatrucia lub innego wypadku zwi±zanego z u¿ywaniem ww.,
f. pracy przy nieuporz±dkowanym stanowisku, zw³aszcza tolerowania plam po smarach, p³ynach ³atwopalnych na pod³odze i na stanowisku roboczym,
g. lakierowania samochodu niew³a¶ciwie przygotowanego do wykonywanej operacji tzn. gdy jest on oparty tylko na podno¶niku bez w³a¶ciwego zabezpieczenia,
h. sk³adowania pustych naczyñ, nasi±kniêtych szmat i innych odpadów, nie nadaj±cych siê do dalszego stosowania, na stanowisku pracy lub w miejscu wykonywania operacji lakierowania karoserii samochodowych,
i. palenia papierosów, u¿ywania otwartego ognia w pomieszczeniach w których wykonywane jest lakierowanie karoserii samochodowych.

Wa¿ne

Bezwzglêdnie zabrania siê u¿ywania do lakierowania zwi±zków o³owiu, arsenu, rtêci, benzyn zawieraj±cych czteroetylen o³owiu, dwusiarczku wêgla, chloropodobnych wêglowodanów.

Czynno¶ci pracownika po zakoñczeniu pracy

Blacharz-lakiernik powinien:
1. wy³±czyæ spod napiêcia wszystkie u¿ywane narzêdzia elektryczne,
2. uporz±dkowaæ swoje stanowisko pracy to znaczy po dok³adnym oczyszczeniu od³o¿yæ u¿ywane narzêdzia, przyrz±dy i pomoce na miejsce ich sta³ego przechowywania,
3. w³a¶ciwie zabezpieczyæ materia³y malarskie,
4. oczy¶ciæ ochrony osobiste, przewody i od³o¿yæ je na ich sta³e miejsce przechowywania,
5. zabezpieczyæ stanowisko robocze tak, aby nie stwarza³o ¿adnych zagro¿eñ.

Po zakoñczeniu pracy pracownik powinien:
– posprz±taæ stanowisko pracy, szczególnie zwracaj±c uwagê na ewentualnie rozlany olej i inne p³yny, .Usun±æ ewentualne zanieczyszczenia i odpady,
– sprawdziæ, czy pozostawione stanowisko robocze nie stwarza jakichkolwiek zagro¿eñ,
– z³o¿yæ w miejscach wyznaczonych dodatkowe narzêdzia pracy i sprzêt ochrony osobistej.

W przypadku powstania po¿aru nale¿y:
– ostrzec osoby znajduj±ce siê w obrêbie zagro¿enia,
– wy³±czyæ zasilanie budynku w energiê elektryczn± i odci±æ dop³yw gazu,
równocze¶nie
– zaalarmowaæ stra¿ po¿arn±,
– powiadomiæ prze³o¿onych o po¿arze,
– podj±æ decyzjê o ewakuacji ludzi,
– przyst±piæ do prowadzenia akcji ga¶niczej za pomoc± podrêcznego sprzêtu ga¶niczego,

Podczas akcji ga¶niczej obowi±zuje zasada podporz±dkowania siê poleceniom kieruj±cego akcj± ratowniczo-ga¶nicz± .

W przypadku zaistnienia wypadku:
– udzieliæ poszkodowanemu pierwszej pomocy
– w razie potrzeby wezwaæ pomoc lekarsk±
– powiadomiæ prze³o¿onych.
Uwaga

1. w razie w±tpliwo¶ci co do zachowania warunków bezpieczeñstwa pracy pracownik ma prawo przerwaæ pracê i zwróciæ siê do prze³o¿onego o wyja¶nienie sytuacji,
2. w przypadku znalezienia siê wobec bezpo¶redniego niebezpieczeñstwa powstrzymaæ siê wobec wykonywania pracy. Pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia, nie mo¿e jednak odmówiæ podjêcia innej, równorzêdnej pracy, gdy usuniêcie zagro¿enia przy poprzednio wykonywanej pracy nie jest mo¿liwe.
 

PROJEKTER
Wysany: 2009-06-26, 12:32   
0
UP DOWN


Pomg: 15 razy
Posty: 1838
Skd: MODULAR - equipment
No ! To teraz ju¿ nikt nie powie .... ¿e nie wiedzia³ ! Teraz tylko kopiowaæ, drukowaæ i przyklejaæ na stanowiskach. Dziêki Loboloco !!! :spoko:

... jak tak bêdzie dalej to za kilka miesiêcy oka¿e siê ¿e to ju¿ nie tylko forum, ale PORTAL z pe³nym kompendium wiedzy ( i gotowców ) do prowadzenia lakierni i lakierowania ! :D
_________________
Chcesz wiedzieæ wiêcej ? ... projekter@projekter.pl
 

LoboLoco 
Wysany: 2009-06-26, 12:54   
0
UP DOWN



Pomg: 13 razy
Posty: 660
Skd: Silesia
To dodam jeszcze to... gdyby powy¿szy post nie wystarczy³...

mam nadzieje ¿e nikomu sie nie przyda.

INSTRUKCJA UDZIELANIA PIERWSZEJ POMOCY



¯ycie poszkodowanego w wypadku przy pracy lub powsta³ego w innych okoliczno¶ciach bardzo czêsto zale¿y od postawy ratuj±cych oraz znajomo¶ci udzielania pierwszej pomocy. Obowi±zek ratowania poszkodowanego spoczywa na ka¿dym. Osoby udzielaj±ce pierwszej pomocy nie powinny obawiaæ siê odpowiedzialno¶ci karnej za niew³a¶ciwe jej udzielanie.
Przed prawem odpowiada tylko ta osoba, która tej pomocy nie udzieli³a, a mog³a to uczyniæ bez nara¿enia siebie i innych osób ratuj±cych poszkodowanego.
Jak pomóc poszkodowanemu?

Obowi±zuj± pewne standardy postêpowania. I tak, w sytuacji kiedy to zdrowie, a nawet ¿ycie poszkodowanego zale¿y od naszych dzia³añ, musimy:
•zachowaæ spokój,
•powiadomiæ pogotowie ratunkowe,
•usun±æ poszkodowanego - je¶li jest to konieczne - ze ¶rodowiska zagra¿aj±cego ¿ycia, jednocze¶nie podj±æ akcjê ratunkow±,
•przeprowadzamy wstêpn± ocenê stanu poszkodowanego:
•jego ¶wiadomo¶ci (zadajemy jakie¶ pytanie),
•czy oddycha (przyk³adaj±c rêkê do ust chorego),
•czy jest zachowana czynno¶æ serca (sprawdzamy na têtnicy szyjnej),
•czy nie wyst±pi³y objawy krwawienia wewnêtrznego (objawy wstrz±su pourazowego, tzn. blado¶æ pow³ok skórnych, niepokój lub obojêtno¶æ, zimny pot, szybkie, s³abo wyczuwalne têtno),
•sprawdziæ, czy nie wyst±pi³y z³amania, oparzenia itp.
Postêpowanie nasze bêdzie uzale¿nione od objawów, jakie stwierdzimy.

1.Przenoszenie poszkodowanego
Ciê¿ko poszkodowanego nale¿y przenie¶æ w taki sposób, aby nie sprawiaæ bólu i nie spowodowaæ pogorszenia jego stanu. Przenosiæ powinny trzy osoby ustawione z jednej strony lub dwie osoby i trzecia ze strony przeciwnej po¶rodku. Przyklêkaj± na lewe kolano i wsuwaj± obie d³onie pod cia³o poszkodowanego: jedna osoba - pod g³owê i plecy, druga - pod krzy¿ i miednicê, trzecia pod uda i podudzia, przy czym jednocze¶nie podnosz± do góry celem przeniesienia w bezpieczne miejsce.

2.Opatrywanie ran
Udzielaj±cy pierwszej pomocy powinni zadbaæ o swoje bezpieczeñstwo, gdy¿ ka¿da rana mo¿e byæ ¼ród³em zaka¿enia. Przede wszystkim nale¿y u¿ywaæ rêkawic (np. gumowych). Rany nie wolno przemywaæ wod±, ¶rodkami leczniczymi, zasypywaæ proszkami i smarowaæ ma¶ciami, gdy¿ utrudnia to gojenie. Przenoszony brud z powierzchni skóry do rany mo¿e wywo³aæ zaka¿enie. Na ranê nak³adamy wyja³owion± gazê, której nie nale¿y dotykaæ rêkami na powierzchni, a tylko chwytaæ za jej obrze¿a, i owijamy banda¿em. Oczyszczenie ran z brudu, ziemi itp. nale¿y do lekarza.

3.Tamowanie krwotoków
W przypadku naciêcia, przebicia ¿y³ têtniczych koñczyn górnych i dolnych nale¿y je podnie¶æ do góry. Na ranê przy³o¿yæ wyja³owiony opatrunek i mocno przyciskaæ przez 4 - 5 minut. Nie nale¿y dotykaæ rany palcami. Kiedy krwawienie nie ustaje, czynno¶æ nale¿y powtórzyæ.
Krwotok mo¿emy próbowaæ powstrzymaæ stosuj±c ucisk palcami têtnicy lub ¿y³y pomiêdzy miejscem zranienia a sercem.
W przypadku krwotoku z nosa poszkodowanego nale¿y po³o¿yæ lub posadziæ, odchyliæ mu lekko g³owê ku ty³owi, na³o¿yæ ok³ad z zimnej wody. Mo¿na w³o¿yæ do nosa kawa³ek wyja³owionej waty i jednocze¶nie uciskaæ nos palcami. Watê umoczyæ w wodzie utlenionej. Krwotoki z ran twarzy wstrzymuje siê przyciskaj±c têtnicê szczêkow± do dolnego brzegu dolnej szczêki.
Krwotok z czo³a i skroni wstrzymuje siê poprzez przyciskanie têtnicy skroniowej z przodu ucha.
Krwawienie z du¿ych ran g³owy wstrzymuje siê przyciskaj±c têtnicê do krêgów szyi, a z do³u pachowego przyciskaj±c têtnicê podobojczykow± do ko¶ci w dole nadobojczykowym. Na przedramieniu przyciska siê têtnicê ramieniow±, po¶rodku ramienia od strony wewnêtrznej. Po udzieleniu pierwszej pomocy poszkodowanym z uszkodzonymi têtnicami nale¿y niezw³ocznie powiadomiæ Pogotowie Ratunkowe, by umo¿liwiæ udzielenie niezbêdnej dalszej pomocy lekarskiej. W przypadku krwotoku z dróg rodnych, chor± po³o¿yæ na brzuch, na³o¿yæ zimny ok³ad na podbrzusze i przewie¼æ do szpitala.

Pamiêtaj:
•nie wyjmuj cia³ obcych z rany,
•nie k³ad¼ waty na otwart± ranê.

1.Z³amania ko¶ci: dzielimy na zamkniête i otwarte

Z³amanie ko¶ci czaszki: na skutek upadku na g³owê lub uderzenia w g³owê. Objawy: poszkodowany jest nieprzytomny, krwawi z uszu i ust. Postêpowanie: zimny ok³ad na g³owê, zapewniæ spokój i skierowaæ do szpitala. Z³amanie krêgos³upa - silny ból w krêgos³upie, sztywno¶æ karku lub w stopach. Nie przemieszczaæ chorego. Wezwaæ pomoc instytucjonaln±. Z³amanie i zwichniêcie obojczyka objawia siê bólem i znacznym obrzêkiem w okolicach obojczyka. W³o¿yæ do do³u pachowego zwitek waty, zgi±æ rêkê pod k±tem prostym, zawiesiæ na temblaku zrobionym z chustki i na uszkodzone miejsce na³o¿yæ zimny ok³ad.

Z³amanie ¿eber objawia siê silnym bólem przy oddychaniu, kaszlu, kichaniu i przy ruchach. Mocno obanda¿owaæ klatkê piersiow± lub dobrze ¶ci±gn±æ rêcznikiem podczas wydechu. W przypadku st³uczenia lub zwichniêcia stosowaæ zimne ok³ady z wody i mocno zabanda¿owaæ. Miejsca st³uczonego nie jodynowaæ, rozcieraæ lub smarowaæ ma¶ciami.

Z³amania koñczyn
W przypadku rêki nale¿y j± unieruchomiæ za pomoc± deski lub szyny tak, aby dwa s±siaduj±ce stawy uleg³y unieruchomieniu, zawiesiæ na temblaku i przymocowaæ do tu³owia.
Przy z³amaniu i zwichniêciu palców u r±k nale¿y przymocowaæ deseczkê na szeroko¶æ d³oni, zabanda¿owaæ. D³ugo¶æ deseczki powinna byæ od koñca palców do przedramienia.
Z³amanie koñczyn dolnych - nale¿y unieruchomiæ na desce od d³ugo¶ci piêty, by zachodzi³a poza miednicê, i przymocowaæ do tu³owia.

Pamiêtaj:
•nie zmieniaj u³o¿enia koñczyny,
•nie próbuj nastawiaæ z³amania,
•unieruchom koñczynê w jej aktualnym po³o¿eniu,
•przy z³amaniu otwartym nie dotykaj wystaj±cych od³amów kostnych - ³atwo ulegaj± zaka¿eniu.

1.Usuwanie obcych cia³ z oka
Najlepiej zanurzyæ twarz w wodzie i przez chwilê mrugaæ zaprószonym okiem. Nie wolno trzeæ oczu. Cia³a obce z oczu usuwa tylko lekarz okulista.

2.W przypadku obra¿eñ brzucha, ra¿±cej blado¶ci na twarzy i silnych bólów, nale¿y natychmiast wezwaæ pogotowie ratunkowe w celu szybkiego przewiezienia poszkodowanego do szpitala. Mog³o zaistnieæ uszkodzenie organów wewnêtrznych (krwotok wewnêtrzny).

3.Oparzenia cieplne
Udzielaj±c pierwszej pomocy poszkodowanemu, trzeba przestrzegaæ pewnych zasad: Niezale¿nie od stopnia oparzenia nale¿y zdj±æ lub rozci±æ ubranie przykrywaj±ce poparzone miejsca. Je¶li poparzeniu uleg³a d³oñ, usuñ z niej wszystkie ciasne przedmioty, zanim wyst±pi obrzêk. Oparzon± czê¶æ cia³a w³ó¿ pod bie¿±c± zimn± wodê na co najmniej 10 - 15 minut. £agodzi to ból i zapobiega obrzêkowi. Przede wszystkim zmniejsza g³êboko¶æ uszkodzenia skóry. Przy wyst±pieniu pêcherzy na oparzone miejsce po³ó¿ steryln± gazê. Owiñ banda¿em. W³a¶ciwie ka¿de oparzenie, poza zupe³nie b³ahym, powinien obejrzeæ lekarz.

Pamiêtaj:
•nie u¿ywaj waty do opatrywania poparzonych miejsc,
•staraj siê nie dotykaæ oparzonych okolic - ³atwo ulegaj± zaka¿eniu.

1.Oparzenia chemiczne kwasami stê¿onymi (siarkowym, azotowym, solnym) i ³ugami ¿r±cymi (sod± kaustyczn±, bielid³ami, niegaszonym wapnem itp.)
Miejsca oparzone nale¿y niezw³ocznie przemywaæ strumieniem bie¿±cej wody z kranu przez co najmniej 10-15 min. Po dok³adnym obmyciu wod± na³o¿yæ ok³ad z roztworem sody (jedna ³y¿eczka od herbaty na szklankê wody), a na miejsce oparzone ³ugiem - ok³ad ze s³abego roztworu octu lekko kwa¶nego albo kwasu bornego (jedna ³y¿eczka od herbaty na szklankê wody).

2.Zatrucia gazami i truj±cymi parami
Poszkodowanych nale¿y natychmiast wynie¶æ z zatrutego pomieszczenia na ¶wie¿e powietrze, rozlu¼niæ wszystkie czê¶ci ubrania i przykryæ, by uchroniæ ich przed utrat± ciep³a i nadmiernym oziêbieniem cia³a. Wstrzymanie oddechu nastêpuje przy zatruciach tlenkiem wêgla, siarkowodorem, cyjanowodorem, benzenem i innymi wêglowodorami aromatycznymi i pochodnymi, które dzia³aj± bezpo¶rednio na o¶rodkowy uk³ad nerwowy. Dzia³aj± one dusz±co, przez zahamowanie dostawy tlenu z p³uc do tkanek. Byæ mo¿e zaistnieje konieczno¶æ wentylowania poszkodowanego metod± usta-usta. Nie stosuje siê jej przy zatruciach benzenem. W przypadku zatrucia przez przewód pokarmowy podstawowym zabiegiem jest wywo³anie wymiotów poprzez podanie wody o temperaturze pokojowej, wêgla aktywowanego, bia³ka jaja (wêgiel w postaci gêstej zawiesiny - jaja 4 szt. na 1/2 litra wody). Mleka nie stosujemy przy zatruciach fosforem, gdy¿ przyspiesza wch³anianie trucizny. Znakomit± odtrutk± przy po³kniêciu kwasu (solnego, siarkowego, azotowego) jest roztwór tlenku magnezowego. Nie wolno stosowaæ wêglanu sodu. W przypadku zatrucia przez skórê np. anilin±, nitrobenzenem, etylin± i pochodnymi, nale¿y skórê zmywaæ bie¿±c± wod±, tak by strumieñ wody ze sp³ukan± trucizn± nie skazi³ zdrowych czê¶ci cia³a. Oparzone oczy sp³ukujemy strumieniem letniej wody. Wody nie stosujemy przy oparzeniach wapnem niegaszonym. We wszystkich przypadkach zatruæ poszkodowanych nale¿y skierowaæ do przychodni specjalistycznych.

3.Udar cieplny
Wystêpuje w pomieszczeniach o bardzo wysokiej temperaturze i du¿ej wilgotno¶ci, tj. powy¿ej 40°C i wilgotno¶ci powy¿ej 75%. W tych warunkach wystêpuje ogólne os³abienie, przyspieszenie têtna, szybki i p³ytki oddech , nadmierne pocenie, dreszcze, bóle, zawroty g³owy md³o¶ci, blado¶æ skóry. Ratuj±c chorego, nale¿y go wynie¶æ z pomieszczenia, na g³owê po³o¿yæ zimny kompres lub lód, podaæ do picia ch³odne p³yny, krople nasercowe (np. kardiamid ). W razie wyst±pienia bezdechu zastosowaæ sztuczne oddychanie (16-20 razy na minutê), do momentu, kiedy chory zacznie oddychaæ. Chorego niezw³ocznie przewie¼æ do szpitala.

4.Omdlenie
Najczê¶ciej oznacza krótkotrwa³±, zwykle kilkusekundow± lub parominutow± utratê przytomno¶ci. Objawy: blado¶æ skóry, pocenie siê, zawroty g³owy, k³opoty ze wzrokiem, dzwonienie w uszach, ostatecznie utrata przytomno¶ci. Pomoc: po³ó¿ chorego na plecach, zapewnij mu dostêp powietrza, unie¶ wysoko jego nogi, rozlu¼nij ubranie. Je¶li chory jest nieprzytomny, nale¿y go u³o¿yæ w tak zwanej pozycji bocznej ustalonej.
•uklêknij z boku poszkodowanego,
•u³ó¿ bli¿sz± tobie rêkê chorego wzd³u¿ tu³owia, drug± rêkê, zgiêt± w ³okciu, prze³ó¿ nad jego klatk± piersiow±,
•unie¶ kolano nogi le¿±cej dalej od ciebie, delikatnie poci±gnij za ³okieæ i kolano, obracaj±c poszkodowanego w swoj± stronê,
•odchyl g³owê chorego do ty³u, aby zapewniæ dro¿no¶æ dróg oddechowych, sprawd¼ têtno.

1.Odmro¿enia
Wystêpuj± w trzech stopniach. Lekkie odmro¿enia charakteryzuj± siê uczuciem palenia i k³ucia w miejscu odmro¿onym, bladniêcie i utrata czucia. Ratuj±c poszkodowanego, nale¿y zastosowaæ ciep³e (lecz nie gor±ce) k±piele i ostro¿nie rozcieraæ miejsca such± czyst± rêk±. Nie wolno rozcieraæ brudnymi szmatami lub ¶niegiem. Przy odmro¿eniach II-go stopnia miejsca odmro¿enia s± ciemnoczerwone lub sine, tworz± siê pêcherze wype³nione przezroczystym lub lekko krwistym p³ynem. Nie nale¿y moczyæ ani rozcieraæ odmro¿onych miejsc, a tak¿e przek³uwaæ pêcherzy. Chorego szybko przewie¼æ do szpitala. Odmro¿enia III-go stopnia: skóra ma zabarwienie czerwonosine lub fioletowe, nastêpuje jej martwica. Najpierw silny ból w miejscu odmro¿enia, pó¼niej brak czucia.
Poszkodowanego nale¿y stopniowo ogrzaæ, podaæ ¶rodki przeciwbólowe, przykryæ miejsca odmro¿enia ja³owym opatrunkiem i szybko przewie¼æ do szpitala.

2.Pora¿enie pr±dem elektrycznym
•odetnij dop³yw pr±du, wy³±cz g³ówny prze³±cznik (bezpiecznik) lub wyci±gnij z kontaktu wtyczkê urz±dzenia elektrycznego,
•je¶li to mo¿liwe, odsuñ poszkodowanego od ¼ród³a pr±du; zrób to za pomoc± np. drewnianego kija od szczotki lub drewnianego krzes³a, stoj±c na suchej macie gumowej, ksi±¿ce lub z³o¿onej gazecie.

Pamiêtaj:
•nie dotykaj skóry poszkodowanego, je¶li ma on kontakt z przewodem pod napiêciem,
•nie dotykaj te¿ kabla elektrycznego,
•wezwij pogotowie,
•skontroluj oddech i têtno; w razie bezdechu - zastosuj sztuczne oddychanie, braku têtna - masa¿ serca,
•przytomnego u³ó¿ wygodnie i okryj.

Sztuczne oddychanie
Przy podejrzeniu urazu krêgos³upa (np. po upadku z wysoko¶ci) mo¿na wykonywaæ tylko trzeci± i czwart± spo¶ród poni¿szych czynno¶ci.
1.Upewnij siê, czy poszkodowany le¿y na twardej, równej powierzchni. Sprawd¼, czy w ustach nie ma cia³ obcych.
2.Odchyl g³owê poszkodowanego do ty³u - trzymaj±c jedn± d³oñ na jego czole, drug± chwytaj±c podbródek.
3.Zaci¶nij skrzyde³ka nosa za pomoc± kciuka palca wskazuj±cego. We¼ g³êboki wdech. Obejmij szczelnie jego usta. Wykonuj±c szybki wydech, wdmuchnij powietrze do jego dróg oddechowych. Gdy zauwa¿ysz, ¿e klatka poszkodowanego unosi siê, odejmij usta, przystaw ucho do jego ust, aby us³yszeæ szmer wychodz±cego powietrza. Kiedy klatka piersiowa opadnie, kontynuuj sztuczne oddychanie.

Masa¿ serca
1.Po³ó¿ chorego na twardym pod³o¿u na plecach.
2.Wymacaj dolny koniec mostka. Po³ó¿ nasadê d³oni w odleg³o¶ci dwóch palców powy¿ej tego miejsca.
3.Po³ó¿ na d³oni drug± rêkê, palce powinny byæ uniesione. Pochyl siê do przodu, tak by twoje barki znajdowa³y siê nad mostkiem chorego. Rêce trzymaj wyprostowane.
4.Uciskaj klatkê piersiow± na 4-5 cm. Wykonaj to 15 razy w tempie szybszym ni¿ jeden ucisk na sekundê (licz równo do trzech i na raz uciskaj).
5.Wykonaj dwa oddechy metod± usta-usta.

Jedna osoba reanimuj±ca: Powtarzaj cykl: 15 ucisków i 2 wdechy dopóki poszkodowany nie oka¿e odznak ¿ycia lub nie przybêdzie pomoc.
Dwie osoby reanimuj±ce: Pierwsza prowadzi sztuczne oddychanie, druga - masa¿ serca. Wed³ug schematu 5 ucisków 1 oddech.

Pamiêtaj:
•nigdy nie zostawiaj poszkodowanego bez opieki,
•staraj siê zadbaæ o komfort cieplny poszkodowanego,
•je¶li tylko sytuacja na to pozwoli - okryj go,
•w zasadzie podawanie lekarstw, np. ¶rodków przeciwbólowych, jest nie wskazane; byæ mo¿e bêdzie istnia³a potrzeba zaopatrzenia operacyjnego.

[ Dodano: 2009-06-26, 14:16 ]
I co¶ jeszcze na rozlu¼nienie ;)





_________________
>>> Airbrush'Lab <<<
 

ixell
Wysany: 2009-10-01, 23:52   
0
UP DOWN


Pomg: 4 razy
Posty: 283
Skd: Kalisz
To siê do³±czê ze swoimi opracowaniami. Pisa³em kiedy¶ jeszcze instrukcjê obs³ugi mieszalnika, ale nie mogê tego znale¼æ.


INSTRUKCJA PRZECIWPO¯AROWA
dla mieszalni lakierów.

W celu zapewnienia odpowiednich warunków bezpieczeñstwa po¿arowego w pomieszczeniach mieszalni lakierów; pracownikom i osobom czasowo przebywaj±cym w sklepie zabrania siê:
1. Palenia tytoniu i u¿ywania ognia otwartego ognia poza miejscami do tego wyznaczonymi.
2. Korzystania z niesprawnych technicznie maszyn, urz±dzeñ i narzêdzi
3. Korzystania z niesprawnych technicznie urz±dzeñ i instalacji elektroenergetycznych .
4. Wykonywania prowizorycznych pod³±czeñ do instalacji elektroenergetycznych.
5. Dokonywania jakichkolwiek napraw urz±dzeñ i instalacji elektroenergetycznych bez posiadania wymaganych uprawnieñ.
6. U¿ytkowania elektrycznych urz±dzeñ ogrzewczych w sposób niezgodny z warunkami eksploatacyjnymi okre¶lonymi przez producenta.
7. Przechowywania materia³ów po¿arowo niebezpiecznych (z wyj±tkiem materia³ów u¿ywanych do prowadzonych prac, w ilo¶ciach nie przekraczaj±cych tygodniowego zapotrzebowania i przechowywanych w szczelnych pojemnikach).
8. Ustawiania pojazdów, maszyn i urz±dzeñ w sposób nie zapewniaj±cy odpowiednich warunków ewakuacji w obiekcie.
9. Sk³adowania materia³ów palnych na drogach i przej¶ciach s³u¿±cych do ewakuacji w obiekcie
10. Zamykania drzwi ewakuacyjnych w sposób uniemo¿liwiaj±cy ich natychmiastowe u¿ycie.
11. Zastawiania lub ograniczania dostêpu do podrêcznego sprzêtu ga¶niczego i urz±dzeñ przeciwpo¿arowych.
12. Zastawiania lub ograniczania dostêpu do:
- wy³±czników lub tablic rozdzielczych pr±du elektrycznego,
- zaworów gazu

PODSTAWA PRAWNA
- art. 3 i 4 Ustawy o ochronie przeciwpo¿arowej z dnia 24 sierpnia 1991 r ( Dz. U Nr 81, poz. 315 z pó¼niejszymi zmianami)
- Rozporz±dzenie Ministra Spraw Wewnêtrznych z dnia 3 listopada 1992 r w sprawie ochrony przeciwpo¿arowej budynków, i innych obiektów budowlanych i terenów ( Dz. U Nr 92, poz. 460 z pó¼niejszymi zmianami).





INSTRUKCJA ALARMOWA W PRZYPADKU POWSTANIA PO¯ARU
W MIESZALNI LAKIERÓW.

I. ALARMOWANIE
1. Ka¿dy, kto zauwa¿y nawet najmniejszy po¿ar, obowi±zany jest natychmiast zaalarmowaæ:
• w³a¶ciciela tel. (..........................)
lub w razie takiej konieczno¶ci bezpo¶rednio stra¿ po¿arn± - telefon - 998
• osoby znajduj±ce siê w najbli¿szym s±siedztwie po¿aru zawiadamiaj± osoby odpowiedzialne z kierownictwa zak³adu
2. Zachowaæ spokój i nie dopu¶ciæ do paniki.
3. Po uzyskaniu telefonicznego po³±czenia ze stra¿± po¿arn± nale¿y wyra¼nie podaæ:
a) gdzie siê pali - dok³adny adres, nazwê obiektu, instytucji, piêtro,
b) co siê pali - np. pali siê dach hali maszyn dziewiarskich itp.,
c) czy istnieje zagro¿enie ¿ycia ludzi,
d) numer telefonu, z którego siê mówi i swoje nazwisko.
Uwaga! od³o¿yæ s³uchawkê dopiero po otrzymaniu odpowiedzi, ¿e zg³oszenie zosta³o przyjête. Odczekaæ chwilê przy telefonie na ewentualne sprawdzenie.
1. W przypadku braku telefonu alarmowaæ z najbli¿szego aparatu alarmowego, który znajduje siê w portierni lub w biurze w³a¶ciciela.
2. W przypadku potrzeby wzywaæ pogotowia innych s³u¿b wg wykazu numerów alarmowych, znajduj±cych siê przy dzwiach pomieszczeñ.
II. AKCJA RATOWNICZO-GA¦NICZA
1. Równocze¶nie z alarmowaniem stra¿y po¿arnej nale¿y przyst±piæ do akcji ratowniczo - ga¶niczej za pomoc± podrêcznego sprzêtu ga¶niczego, znajduj±cego siê w pobli¿u.
2. Do czasu przybycia stra¿y po¿arnej kierownictwo akcj± obejmuje w³a¶ciciel b±d¼ wyznaczony pracownik lub najbardziej energiczna i opanowana osoba.
3. Ka¿da osoba przystêpuj±ca do akcji ratowniczo-ga¶niczej winna wiedzieæ, ¿e:
a) w pierwszej kolejno¶ci przeprowadziæ ratowanie zagro¿onego ¿ycia ludzi,
b) wy³±czyæ dop³yw pr±du elektrycznego do pomieszczeñ objêtych po¿arem,
c) nie wolno gasiæ wod± lub ga¶nicami bez litery "E" instalacji i urz±dzeñ elektrycznych bêd±cych pod napiêciem.
Do gaszenia instalacji i urz±dzeñ pod napiêciem stosowaæ tylko ga¶nice ¶niegowe i proszkowe.
d) usun±æ z zasiêgu ognia wszystkie materia³y palne, a w szczególno¶ci puszki z p³ynami ³atwo zapalnymi, cenne maszyny i wa¿ne dokumenty,
e) nie otwieraæ bez wyra¼nej potrzeby drzwi i okien do pomieszczeñ, w których powsta³ po¿ar, poniewa¿ dop³yw tlenu sprzyja rozwojowi ognia,
f) szybkie i prawid³owe uruchomienie ¶rodków ga¶niczych umo¿liwia ugaszenie po¿aru w zarodku.
III. ZABEZPIECZENIE POGORZELISKA
Prezes zak³adu pracy odpowiedzialny jest za:
a) zabezpieczenie miejsca po¿aru, wystawienie posterunku pogorzelowego w celu unikniêcia po¿aru wtórnego lub nieszczê¶liwego wypadku,
b) przyst±pienie do uporz±dkowania pogorzeliska po zakoñczeniu dzia³ania komisji, powo³anej do stwierdzenia przyczyny po¿aru.
IV. PODSTAWA PRAWNA
Ustawa o ochronie przeciwpo¿arowej ( Dz. U. nr 81 poz.105 z pó¼niejszymi zmianami).

KALISZ dnia 2.01.2008 r.

[ Dodano: 2010-06-26, 00:25 ]
I najnowsze z ostatniej kontroli PIP. To tylko ma³a czê¶æ. Mieli¶my 36 punktów ró¿nych zaleceñ i tylko 500 z³ mandatu. Oczywi¶cie wszystko opracowa³em osobi¶cie. Korzystajcie z tego od woli. Mo¿e kogo¶ uratuje przed przykro¶ciami ze strony tej instytucji. Je¿eli macie mieæ kontrolê to piszcie, chêtnie pomogê.





INFORMACJA DLA PRACOWNIKÓW DOTYCZ¡CA RÓWNEGO TRAKTOWANIA W ZATRUDNIENIU

Zgodnie z obowi±zkiem wynikaj±cym z art. 941 k.p., udostêpniam pracownikom zatrudnionym w IXELL AUTOLAKIERY tekst przepisów dotycz±cych równoleg³ego traktowania w zatrudnieniu w formie wyci±gu z Kodeksu pracy:

Art. 1. Postanowienia uk³adów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumieñ zbiorowych, regulaminów oraz statutów okre¶laj±cych prawa i obowi±zki stron stosunku pracy, naruszaj±ce zasadê równego traktowania w zatrudnieniu nie obowi±zuj±.

Art. 2. Pracownicy maj± równe prawa z tytu³u jednakowego wype³niania takich samych obowi±zków; dotyczy to w szczególno¶ci równego traktowania mê¿czyzn i kobiet w zatrudnieniu.

Art. 3. Jakakolwiek dyskryminacja w zatrudnieniu, bezpo¶rednia lub po¶rednia, w szczególno¶ci ze wzglêdu na p³eæ, wiek, niepe³nosprawno¶æ, rasê, religiê, narodowo¶æ, przekonania polityczne, przynale¿no¶æ zwi±zkow±, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientacjê seksualn±, a tak¿e ze wzglêdu na zatrudnienie na czas okre¶lony lub nieokre¶lony albo w pe³nym lub w niepe³nym wymiarze czasu pracy – jest niedopuszczalna.

Art. 4. Postanowienia umów o pracê i innych aktów, na podstawie których powstaje stosunek pracy, naruszaj±ce zasadê równego traktowania w zatrudnieniu s± niewa¿ne. Zamiast takich postanowieñ stosuje siê odpowiednie przepisy prawa pracy, a w razie braku takich przepisów – postanowienia te nale¿y zast±piæ odpowiednimi postanowieniami niemaj±cymi charakteru dyskryminacyjnego.

Art. 5.
§ 1. Pracownicy powinni byæ równo traktowani w zakresie nawi±zania i rozwi±zania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostêpu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególno¶ci bez wzglêdu na p³eæ, wiek, niepe³nosprawno¶æ, rasê, religiê, narodowo¶æ, przekonania polityczne, przynale¿no¶æ zwi±zkow±, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientacjê seksualn±, a tak¿e bez wzglêdu na zatrudnienie na czas okre¶lony lub nieokre¶lony albo w pe³nym lub w niepe³nym wymiarze czasu pracy.
§ 2. Równe traktowanie w zatrudnieniu oznacza niedyskryminowanie w jakikolwiek sposób, bezpo¶rednio lub po¶rednio, z przyczyn okre¶lonych w § 1.
§ 3. Dyskryminowanie bezpo¶rednie istnieje wtedy, gdy pracownik z jednej lub z kilku przyczyn okre¶lonych w § 1 by³, jest lub móg³by byæ traktowany w porównywalnej sytuacji mniej korzystnie ni¿ inni pracownicy.
§ 4. Dyskryminowanie po¶rednie istnieje wtedy, gdy na skutek pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub podjêtego dzia³ania wystêpuj± dysproporcje w zakresie warunków zatrudnienia na niekorzy¶æ wszystkich lub znacznej liczby pracowników nale¿±cych do grupy wyró¿nionej ze wzglêdu na jedn± lub kilka przyczyn okre¶lonych w § 1, je¿eli dysproporcje te nie mog± byæ uzasadnione innymi obiektywnymi powodami.
§ 5. Przejawem dyskryminowania w rozumieniu § 2 jest tak¿e:
1) dzia³anie polegaj±ce na zachêcaniu innej osoby do naruszania zasady równego traktowania w zatrudnieniu,
2) zachowanie, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godno¶ci albo poni¿enie lub upokorzenie pracownika (molestowanie).
§ 6. Dyskryminowaniem ze wzglêdu na p³eæ jest tak¿e ka¿de nieakceptowane zachowanie o charakterze seksualnym lub odnosz±ce siê do p³ci pracownika, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godno¶ci lub poni¿enie albo upokorzenie pracownika; na zachowanie to mog± siê sk³adaæ fizyczne, werbalne lub pozawerbalne elementy (molestowanie seksualne).

Art. 6 § 1. Za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, z zastrze¿eniem § 2-4, uwa¿a siê ró¿nicowanie przez pracodawcê sytuacji pracownika z jednej lub kilku przyczyn okre¶lonych w art. 183a § 1, którego skutkiem jest w szczególno¶ci:
– odmowa nawi±zania lub rozwi±zanie stosunku pracy,
– niekorzystne ukszta³towanie wynagrodzenia za pracê lub innych warunków zatrudnienia albo pominiêcie przy awansowaniu lub przyznawaniu innych ¶wiadczeñ zwi±zanych z prac±,
– pominiêcie przy typowaniu do udzia³u w szkoleniach podnosz±cych kwalifikacje zawodowe
chyba ¿e pracodawca udowodni, ¿e kierowa³ siê obiektywnymi powodami.
§ 2. Zasady równego traktowania w zatrudnieniu nie naruszaj± dzia³ania polegaj±ce na:
– niezatrudnianiu pracownika z jednej lub kilku przyczyn okre¶lonych w art. 183a § 1, je¿eli jest to uzasadnione ze wzglêdu na rodzaj pracy, warunki jej wykonywania lub wymagania zawodowe stawiane pracownikom,
– wypowiedzeniu pracownikowi warunków zatrudnienia w zakresie wymiaru czasu pracy, je¿eli jest to uzasadnione przyczynami niedotycz±cymi pracowników,
– stosowaniu ¶rodków, które ró¿nicuj± sytuacjê prawn± pracownika ze wzglêdu na ochronê rodzicielstwa, wiek lub niepe³nosprawno¶æ pracownika,
– ustalaniu warunków zatrudniania i zwalniania pracowników, zasad wynagradzania i awansowania oraz dostêpu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych – z uwzglêdnieniem kryterium sta¿u pracy.
§ 3. Nie stanowi± naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu dzia³ania podejmowane przez okre¶lony czas, zmierzaj±ce do wyrównywania szans wszystkich lub znacznej liczby pracowników wyró¿nionych z jednej lub kilku przyczyn okre¶lonych w art. 183a § 1, przez zmniejszenie na korzy¶æ takich pracowników faktycznych nierówno¶ci, w zakresie okre¶lonym w tym przepisie.
§ 4. Ró¿nicowanie pracowników ze wzglêdu na religiê lub wyznanie nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu, je¿eli w zwi±zku z rodzajem i charakterem dzia³alno¶ci prowadzonej w ramach ko¶cio³ów i innych zwi±zków wyznaniowych, a tak¿e organizacji, których cel dzia³ania pozostaje w bezpo¶rednim zwi±zku z religi± lub wyznaniem, religia lub wyznanie pracownika stanowi istotne, uzasadnione i usprawiedliwione wymaganie zawodowe.

Art. 7. § 1. Pracownicy maj± prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakow± pracê lub za pracê o jednakowej warto¶ci.
§ 2. Wynagrodzenie, o którym mowa w § 1, obejmuje wszystkie sk³adniki wynagrodzenia, bez wzglêdu na ich nazwê i charakter, a tak¿e inne ¶wiadczenia zwi±zane z prac±, przyznawane pracownikom w formie pieniê¿nej lub w innej formie ni¿ pieniê¿na.
§ 3. Pracami o jednakowej warto¶ci s± prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrêbnych przepisach lub praktyk± i do¶wiadczeniem zawodowym, a tak¿e porównywalnej odpowiedzialno¶ci i wysi³ku.

Art. 8. Osoba, wobec której pracodawca naruszy³ zasadê równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysoko¶ci nie ni¿szej ni¿ minimalne wynagrodzenie za pracê, ustalane na podstawie odrêbnych przepisów.

Art. 9. Skorzystanie przez pracownika z uprawnieñ przys³uguj±cych z tytu³u naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu nie mo¿e stanowiæ przyczyny uzasadniaj±cej wypowiedzenie przez pracodawcê stosunku pracy lub jego rozwi±zanie bez wypowiedzenia.

Art. 10 § 1. Zawarcie z pracownikiem umowy o pracê przewiduj±cej zatrudnienie w niepe³nym wymiarze czasu pracy nie mo¿e powodowaæ ustalenia jego warunków pracy i p³acy w sposób mniej korzystny w stosunku do pracowników wykonuj±cych tak± sam± lub podobn± pracê w pe³nym wymiarze czasu pracy, z uwzglêdnieniem jednak proporcjonalno¶ci wynagrodzenia za pracê i innych ¶wiadczeñ zwi±zanych z prac±, do wymiaru czasu pracy pracownika.
§ 2. Pracodawca powinien, w miarê mo¿liwo¶ci, uwzglêdniæ wniosek pracownika dotycz±cy zmiany wymiaru czasu pracy okre¶lonego w umowie o pracê.

Art. 11Pracodawca jest obowi±zany w szczególno¶ci:
przeciwdzia³aæ dyskryminacji w zatrudnieniu, w szczególno¶ci ze wzglêdu na p³eæ, wiek, niepe³nosprawno¶æ, rasê, religiê, narodowo¶æ, przekonania polityczne, przynale¿no¶æ zwi±zkow±, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientacjê seksualn±, a tak¿e ze wzglêdu na zatrudnienie na czas okre¶lony lub nieokre¶lony albo w pe³nym lub w niepe³nym wymiarze czasu pracy

Art. 12. § 1. Pracodawca jest obowi±zany przeciwdzia³aæ mobbingowi.
§ 2. Mobbing oznacza dzia³ania lub zachowania dotycz±ce pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegaj±ce na uporczywym i d³ugotrwa³ym nêkaniu lub zastraszaniu pracownika, wywo³uj±ce u niego zani¿on± ocenê przydatno¶ci zawodowej, powoduj±ce lub maj±ce na celu poni¿enie lub o¶mieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespo³u wspó³pracowników.
§ 3. Pracownik, u którego mobbing wywo³a³ rozstrój zdrowia, mo¿e dochodziæ od pracodawcy odpowiedniej sumy tytu³em zado¶æuczynienia pieniê¿nego za doznan± krzywdê.
§ 4. Pracownik, który wskutek mobbingu rozwi±za³ umowê o pracê, ma prawo dochodziæ od pracodawcy odszkodowania w wysoko¶ci nie ni¿szej ni¿ minimalne wynagrodzenie za pracê, ustalane na podstawie odrêbnych przepisów.
§ 5. O¶wiadczenie pracownika o rozwi±zaniu umowy o pracê powinno nast±piæ na pi¶mie z podaniem przyczyny, o której mowa w § 2, uzasadniaj±cej rozwi±zanie umowy.





Po¶wiadczenie zapoznania siê z tekstem dotycz±cym równego traktowania:



……………………………………………………………

[ Dodano: 2010-06-26, 00:27 ]
INSTRUKCJA BHP POSTÊPOWANIA Z NIEBEZPIECZNYMI SUBSTANCJAMI I PREPARATAMI SZKODLIWYMI DLA ZDROWIA.

1. PIERWSZA POMOC
Symptomy wywo³ane nadmiernym nara¿eniem: zwroty, md³o¶ci, wymioty, trudno¶ci w oddychaniu, podra¿nienie skory lub oczu. W razie wyst±pienia wymienionych objawów zasiêgn±æ pomocy medycznej i pokazaæ Kartê Charakterystyki Substancji Niebezpiecznej.
Wdychanie: Oddychaæ ¶wie¿ym powietrzem. Nie pic i nie je¶æ a¿ do ust±pienia objawów.
Spo¿ycie: Nie je¶æ. Piæ tylko wodê. Nie wywo³ywaæ wymiotów.
Kontakt ze skor±: Zdj±æ zanieczyszczon± odzie¿. Przemyæ skórê wod± z myd³em. Nie u¿ywaæ rozcieñczalników organicznych lub rozcieñczalników.
Kontakt z oczami: Przemywaæ obficie wod± przez 15 minut i zasiêgn±æ pomocy medycznej.

2. POSTÊPOWANIE W PRZYPADKU PO¯ARU
¦rodki zapobiegawcze: Usun±æ wszystkie potencjalne ¼ród³a ognia np. otwarty ogieñ, niedopa³ki papierosów, urz±dzenia iskrz±ce. Zawsze trzymaæ pojemniki zamkniête.
¦rodki ga¶nicze: Piana, proszek, CO2, w ograniczonych przypadkach równie¿ rozproszone strumienie wody.
Postêpowanie podczas po¿aru: Ustawiæ poza ogniem w kierunku wiatru. Pojemniki nie objête po¿arem polewaæ wod±. W przypadku po¿aru mog± pojawiæ siê niebezpieczne dla zdrowia gazy i sadze. Zaleca siê u¿ywania masek z filtrem A.

3. POSTÊPOWANIE W PRZYPADKU NIEZAMIERZONEGO UWOLNIENIA DO
¦RODOWISKA
Osobiste ¶rodki ostro¿no¶ci:
Unikaæ potencjalnych ¼róde³ zap³onu (ogieñ, niedopa³ki papierosów, iskry itp.) Chroniæ
uk³ad oddechowy przed wdychaniem oparów. Zapewniæ dobr± wentylacjê.
¦rodowiskowe ¶rodki ostro¿no¶ci: Nie dopu¶ciæ do przedostania siê do wody, cieków wodnych, piwnic, studzienek odp³ywowych i gromadzenia oparów w zamkniêtych pomieszczeniach.
Metody oczyszczania: Wymieszaæ rozlany produkt z ziemi±, piaskiem lub innym materia³em absorbuj±cym ciecze. Umie¶ciæ zu¿yty absorbent na sk³adowisku odpadów specjalnych lub
niebezpiecznych.

4. POSTÊPOWANIE Z SUBSTANCJ¡/PREPARATEM I JEJ/JEGO
MAGAZYNOWANIE
Postêpowanie: Podczas pos³ugiwania siê produktem wietrzyæ pomieszczenia.
Zgodnie z przepisami o emisji do ¶rodowiska substancji niebezpiecznych (par.12) i i
zagro¿enia wybuchem (par.9) Zgodnie z przepisami BHP.
Trzymaæ pojemniki szczelnie zamkniête. Przechowywaæ z dala od niepo¿±danych
osób. Nie je¶æ, nie piæ, i nie paliæ podczas stosowania produktu.
Przechowywanie: Przechowywaæ zgodnie z przepisami o przechowywaniu substancji ³atwopalnych i niebezpiecznych. Nie przechowywaæ razem z ¿ywno¶ci±. Przechowywaæ szczelnie zamkniête w suchym i wentylowanym pomieszczeniu zgodnie z instrukcj± na etykiecie.

5. KONTROLA NARA¯ENIA I ¦RODKI OCHRONY INDYWIDUALNEJ
Ochrona osobista: Dostosowaæ ¶rodki bezpieczeñstwa do technologii aplikacji. U¿ywaæ tylko narzêdzi beziskrowych. Ochrona dróg oddechowych: Wentylowaæ pomieszczenie w którym stosuje siê produkt tak aby stê¿enie oparów rozpuszczalników zawartych w produkcie nie przekracza³y dopuszczalnej warto¶ci progowej.






INSTRUKCJA BHP PRZY OBS£UDZE KOMPUTERA Z MONITOREM EKRANOWYM

UWAGI OGÓLNE
Do wykonywania pracy na stanowisku roboczym mo¿e byæ dopuszczony pracownik (ka¿da osoba zatrudnion± przez pracodawcê, w tym praktykant i sta¿ysta, u¿ytkuj±ca w czasie pracy monitor ekranowy co najmniej przez po³owê dobowego wymiaru czasu pracy), który spe³nia nastêpuj±ce warunki:
- ma wymagane kwalifikacje do pracy na wyznaczonym stanowisku
- zatrudnienie kobiet dopuszczalne jest na warunkach okre¶lonych w K.P. oraz w Rozporz±dzeniu RM w sprawie wykazu prac wzbronionych kobietom (Dz. U. z 1996r. nr 114 poz. 545)
- ma stan zdrowia odpowiedni do wykonywanej pracy potwierdzony ¶wiadectwem wydanym przez uprawnionego lekarza
- przeszed³ odpowiedni instrukta¿ zawodowy, zapozna³ siê z instrukcj± obs³ugi i odby³ przeszkolenie bhp w zakresie okre¶lonym w Rozporz±dzeniu MPiPS w sprawie szczegó³owych zasad szkolenia w dziedzinie bezpieczeñstwa i higieny pracy (Dz. U. z 1996r. nr 62 poz. 285)
Do pracy nale¿y przystêpowaæ w stanie trze¼wo¶ci, zachowuj±c schludny i estetyczny wygl±d, u¿ywaæ okulary koryguj±ce wzrok, zgodnie z zaleceniem lekarza, je¿eli wyniki badañ okulistycznych potrzebê ich stosowania podczas pracy przy obs³udze monitora ekranowego. Nale¿y zapewniæ bezpieczne warunki pracy przy obs³udze komputera przez:
- dostateczn± wentylacjê pomieszczenia i urz±dzeñ (wilgotno¶æ wzglêdna powietrza w pomieszczeniach przeznaczonych do pracy z monitorami ekranowymi nie powinna byæ mniejsza ni¿ 40%)
- odleg³o¶ci miêdzy s±siednimi monitorami powinny wynosiæ co najmniej 0,6 m, a miêdzy pracownikiem i ty³em s±siedniego monitora - co najmniej 0,8 m
- odleg³o¶æ oczu pracownika od ekranu monitora powinna wynosiæ 400÷750 mm

PODSTAWOWE CZYNNO¦CI PRZED ROZPOCZÊCIEM PRACY
- zaplanowaæ kolejno¶æ wykonywania poszczególnych czynno¶ci, przygotowaæ potrzebne dokumenty i programy
- sprawdziæ stan techniczny urz±dzeñ i o¶wietlenia stanowiska, a w szczególno¶ci stan instalacji elektrycznej
- sprawdziæ stan czytelno¶ci klawiatury (powierzchnia klawiatury powinna byæ matowa, a znaki na klawiaturze powinny byæ kontrastowe i czytelne)
- dostosowaæ biurko, krzes³o, podnó¿ek do wymiarów swego cia³a, ustawiæ odpowiednio uchwyt na dokument
- przygotowaæ stanowisko robocze przez pod³±czenie do sieci zasilaj±cej i wy¶wietlenie na ekranie dowolnej informacji
- ustawiæ ekran monitora wzglêdem ¼róde³ ¶wiat³a tak, aby ograniczyæ ol¶nienie i odbicia ¶wiat³a
- wyregulowaæ jasno¶æ i kontrast monitora (ewentualnie zastosowaæ filtr lub ekran ochronny)
- zauwa¿one usterki i uchybienia zg³osiæ natychmiast prze³o¿onemu

ZASADNICZE CZYNNO¦CI PODCZAS PRACY
- podczas wykonywania pracy zwracaæ uwagê tylko na wykonywane czynno¶ci
- zachowywaæ prawid³ow± pozycjê cia³a przy wykonywaniu pracy
- zapewniæ przed klawiatur± wystarczaj±c± przestrzeñ dla podparcia r±k i d³oni

CZYNNO¦CI ZABRONIONE
- spo¿ywanie posi³ków podczas pracy przy komputerze
- palenie tytoniu w pomieszczeniach pracy z komputerem
- samowolne naprawianie urz±dzeñ komputerowych, sprzêtu i wyposa¿enia zasilanego energi± elektryczn±
- przechowywania na stanowisku przedmiotów posiadaj±cych pole magnetyczne
- czyszczenia urz±dzeñ wilgotnymi szmatkami bez od³±czenia sprzêtu od zasilania
- czyszczenia ekranu ¶rodkami nie przeznaczonymi do tego celu
- dopuszczenie do u¿ytkowania komputera osób nieupowa¿nionych

PODSTAWOWE CZYNNO¦CI PO ZAKOÑCZENIU PRACY
- wy³±czyæ zasilanie sprzêtu
- uporz±dkowaæ i sprz±tn±æ stanowisko pracy
- kopie bezpieczeñstwa schowaæ w ustalonym miejscu
- wytrzeæ kurz miêkk± szmatk± z powierzchni blatów, biurka, urz±dzeñ i sprzêtu
- zabezpieczyæ urz±dzenia przed dostêpem osób niepowo³anych

UWAGI KOÑCOWE
- filtry i ekrany ochronne nale¿y dobraæ stosownie do typu i rodzaju monitora
- po przeciwnej stronie monitora, w linii prostej lampy katodowej, w bliskiej odleg³o¶ci nie mo¿e znajdowaæ siê stanowisko pracy innej osoby (dotyczy starszych typów monitorów)
- kobiety w ci±¿y mog± pracowaæ bezpo¶rednio przy monitorze tylko za zgod± lekarza i zgodnie z jego zaleceniami
- gniazdka zasilaj±ce podlegaj± badaniom na skuteczno¶æ zerowania
- przy sta³ej pracy przy komputerze nale¿y :
- ³±czyæ przemienne pracê zwi±zan± z obs³ug± monitora ekranowego z innymi rodzajami prac nie obci±¿aj±cymi narz±du wzroku i wykonywanymi w innych pozycjach cia³a - przy nie przekraczaniu 1 godziny nieprzerwanej pracy przy obs³udze monitora ekranowego lub
- co najmniej 5-minutow± przerwê, wliczan± do czasu pracy, po ka¿dej godzinie pracy przy obs³udze monitora ekranowego
Pracodawca jest obowi±zany:
1. informowaæ pracowników o wszystkich aspektach ochrony zdrowia i bezpieczeñstwa pracy na stanowiskach pracy, w tym o wynikach przeprowadzonej oceny oraz wszelkich ¶rodkach bezpieczeñstwa i ochrony zdrowia
2. bez wiedzy pracownika nie mo¿na dokonywaæ kontroli jako¶ciowej i ilo¶ciowej jego pracy








INSTRUKCJA OKRE¦LAJ¡CA WARUNKI STOSOWANIA ¦RODKÓW OCHRONY INDYWIDUALNEJ DLA PRACOWNIKÓW.


1.
Przed u¿yciem sprzêtu ochronnego, obowi±zkiem pracownika jest dok³adne
zapoznanie siê z instrukcj± u¿ytkowania, w której zamieszczone s± informacje maj±ce istotne znaczenia dla skuteczno¶ci ochrony przed szkodliwymi py³ami i parami. Pó³maski filtruj±ce i filtry s± sprzêtem jednorazowego u¿ycia i nie podlegaj± konserwacji.

2.
W procesie mieszania lakierów przemys³owych, u¿ywaæ kombinezonów ochronnych, rêkawic gumowych oraz pó³masek filtruj±cych. W³±czyæ wentylacjê na stanowisku pracy.

3.
Przed skorzystaniem z pó³maski filtruj±cej nale¿y sprawdziæ, czy data jej
przydatno¶ci do u¿ycia nie zosta³a przekroczona oraz czy pó³maska nie jest
uszkodzona. Informacja o okresie wa¿no¶ci powinna byæ zamieszczona w instrukcji
u¿ytkowania. Pó³maski uszkodzone oraz takie, których termin wa¿no¶ci zosta³
przekroczony nie mog± byæ u¿yte.

4.
Najistotniejsze jest, aby prawid³owo za³o¿yæ pó³maskê filtruj±c± zgodnie z
instrukcj±. Zwróciæ nale¿y przy tym uwagê na dobry docisk zacisku nosowego oraz
przyleganie powierzchni stykaj±cej siê z twarz±. Niedoszczelnienie pó³maski na jej
obrze¿u powoduje bowiem zwiêkszenie tzw. przecieku ca³kowitego, a w konsekwencji utratê efektywnej skuteczno¶ci filtracji. Szczególn± utratê szczelno¶ci powoduje intensywny zarost twarzy jej u¿ytkownika. Dlatego pó³maska nie mo¿e byæ stosowana przez u¿ytkowników posiadaj±cych zarost na linii przylegania do twarzy.

5.
Czas u¿ytkowania pó³maski filtruj±cej wynosi maksymalnie 8 godzin roboczych.



Ochrony osobiste i zbiorowe:
Rêce: Rêkawice z gumowe.
Oczy: Okulary ochronne w szczelnej obudowie (oprawa z tworzywa PCW odpornego na dzia³anie wêglowodorów) lub pe³ne maski ochronne.
Drogi oddechowe: W normalnych warunkach nie wymaga potrzeby. W przypadku zagro¿enia: ochrony dróg oddechowych w przypadku pracy w atmosferze ze sk³adnikami preparatu penetruj±cego (z filtrem cz±steczkowym oznaczonym kolorem bia³ym i symbolem P2 oraz filtrem par oznaczonym kolorem br±zowym i liter± A) – najkorzystniej za¶ niezale¿ne aparaty oddechowe.
Skóra i cia³o: Przylegaj±ce ubrania ochronne ze zwartej tkaniny. Fartuchy ochronne. Kombinezony ochronne.
Ochrony zbiorowe: Wentylacja na stanowiskach pracy w obiektach zamkniêtych.
Inne informacje: Higiena pracy: Obowi±zuj± przepisy ogólne przemys³owej higieny pracy. Zanieczyszczone ubranie wymieniæ. Po pracy wymyæ powierzchniê cia³a oraz oczy¶ciæ ochrony osobiste. Nie je¶æ, nie piæ, nie paliæ, nie za¿ywaæ leków podczas pracy.







POSTÊP W ZAKRESIE OCENY ZAGRO¯EÑ CZYNNIKAMI WYSTÊPUJ¡CYMI W PROCESACH PRACY ORAZ W ZAKRESIE METOD OCHRONY PRZED ZAGRO¯ENIAMI DLA ZDROWIA I ¯YCIA PRACOWNIKÓW.

Na skutek zmiany Kodeksu pracy po raz pierwszy wprowadzono do polskiego prawa pojêcie ryzyka zawodowego. Zgodnie z definicj± okre¶lon± w Rozporz±dzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 wrze¶nia 1997 roku w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeñstwa i higieny pracy (Dziennik Ustaw Nr 129, poz. 844) przez ryzyko zawodowe nale¿y rozumieæ prawdopodobieñstwo wyst±pienia niepo¿±danych zdarzeñ zwi±zanych
z wykonywan± prac±, powoduj±cych straty, w szczególno¶ci wyst±pienia u pracowników niepo¿±danych skutków zdrowotnych w wyniku zagro¿eñ zawodowych wystêpuj±cych
w ¶rodowisku pracy lub sposobu wykonywania pracy.
Prawodawca zgodnie z art. 226 Kodeksu pracy (Dziennik Ustaw Nr 24 poz.110)
ma obowi±zek dokonania oceny ryzyka zawodowego wystêpuj±cego na stanowiskach pracy w jego zak³adzie, jest równie¿ zobowi±zany poinformowaæ ka¿dego z pracowników
o poziomie tego ryzyka na stanowisku oraz wskazania na ¶rodki ograniczaj±ce poziom zagro¿eñ wystêpuj±cych w zak³adzie. Obowi±zek ten jest ca³kiem zgodny z dyrektyw± Rady Unii Europejskiej nr 89/391/EWG 12 czerwca 1989 r. o wprowadzeniu ¶rodków w celu zwiêkszenia bezpieczeñstwa i poprawy zdrowia pracowników podczas pracy. Nak³ada ona
na pracodawcê obowi±zek zapewnienia bezpieczeñstwa i ochrony zdrowia, zapobieganie ryzyku zawodowemu oraz informowanie pracowników o zagro¿eniach. Wed³ug dyrektywy pracodawca powinien stosowaæ ¶rodki zapobiegawcze na podstawie nastêpuj±cych zasad:
- unikanie ryzyka,
- ocena ryzyka, którego nie mo¿na unikn±æ,
- zapobieganie ryzyku u ¼ród³a,
- dostosowanie pracy do pojedynczego cz³owieka, (dotyczy g³ównie projektowania stanowisk pracy, wyboru wyposa¿enia roboczego) oraz metod produkcyjnych i metod pracy, a zw³aszcza ³agodzenie monotonii pracy oraz zmniejszanie natê¿enia pracy maj±cego wp³yw na zdrowie pracownika,
- stosowanie nowych rozwi±zañ technicznych,
- zastêpowanie niebezpiecznych ¶rodków bezpiecznymi lub mniej niebezpiecznymi,
- prowadzenie spójnej i ca³o¶ciowej polityki zapobiegawczej, obejmuj±cej technikê organizacjê oraz warunki pracy, stosunki spo³eczne i wp³yw czynników zwi±zanych ze ¶rodowiskiem pracy,
- nadawanie priorytetu ¶rodkom ochrony zbiorowej przed ¶rodkami ochrony indywidualnej,
- w³a¶ciwe instruowanie pracowników.
Ocena ryzyka zawodowego ma na celu przeprowadzenie szczegó³owej analizy procesu pracy, która pozwoli na wykrycie zagro¿eñ. S³u¿y to rozpoznaniu istniej±cych niebezpieczeñstw, ich analizê a przede wszystkim wprowadzenie ¶rodków poprawiaj±cych warunki pracy i ograniczaj±cych szkodliwy wp³yw procesu pracy na pracownika. Wi±¿e siê
to bezpo¶rednio z popraw± ¶rodowiska pracy i zmniejszeniem kosztów. Istnieje bowiem ¶cis³a zale¿no¶æ pomiêdzy w³a¶ciwymi warunkami pracy a wydajno¶ci± pracy i koñcowym wynikiem finansowym firmy poprzez ograniczenie liczby dni absencji, spowodowanych z³ymi warunkami pracy oraz wypadkami przy pracy. Ustawodawca wprowadzaj±c poszczególne przepisy w zakresie oceny ryzyka zawodowego chce zmusiæ pracodawców
do podjêcia wysi³ków zmierzaj±cych do poprawy warunków pracy. Ponadto z przyczyn spo³ecznych niezmiernie istotne jest dokumentowanie ryzyka zawodowego wystêpuj±cego w poszczególnych zak³adach, liczby wypadów przy pracy i chorób zawodowych. W tym celu na³o¿ono na ka¿dego pracodawcê obowi±zek ¶cis³ego dokumentowania wszystkich zagro¿eñ, wypadków i chorób zawodowych oraz prowadzenie w tym zakresie odpowiedniej dokumentacji.


Czynniki szkodliwe dla zdrowia, uci±¿liwe i niebezpieczne w ¶rodowisku pracy.

Urazy cia³a lub nawet ¶mieræ pracownika, choroba zawodowa czy obni¿enie sprawno¶ci organizmu powstaj± pod wp³ywem czynników niebezpiecznych, szkodliwych i uci±¿liwych
w ¶rodowisku pracy. Decyduj±cy jest tutaj kontakt pracownika z tymi czynnikami, przekroczenia dopuszczalnych stê¿eñ i natê¿eñ tych czynników, a tak¿e czas nara¿enia. Nazywamy to nara¿eniem zawodowym. Podjêcie przez pracodawcê dzia³añ maj±cych na celu ograniczenie nara¿enia zawodowego obni¿y prawdopodobieñstwo lub czêsto¶æ wystêpowania niekorzystnych zmian, czyli obni¿y powstawanie ryzyka zawodowego.
Podzia³u czynników niebezpiecznych, szkodliwych i uci±¿liwych:
A. Czynniki niebezpieczne (urazowe), które dzia³aj±c na cz³owieka w sposób najczê¶ciej nag³y mog± spowodowaæ u niego uraz (wypadek przy pracy). Do grupy tej zaliczamy kilka podstawowych typów zagro¿eñ:
- zagro¿enia elementami ruchomymi i lu¼nymi,
- zagro¿enia elementami ostrymi i wystaj±cymi,
- zagro¿enia zwi±zane z przemieszczaniem siê ludzi,
- zagro¿enia pora¿eniem pr±dem elektrycznym,
- zagro¿enia poparzeniem,
- zagro¿enia po¿arem lub/i wybuchem.
B. Czynniki szkodliwe i uci±¿liwe dzia³aj±ce na pracownika przez o d³u¿szy okres mog± spowodowaæ obni¿enie sprawno¶ci fizycznej i psychicznej pracownika lub zmiany
w stanie jego zdrowia a w konsekwencji doprowadziæ do choroby zawodowej. Czynniki
te dzielimy na cztery podstawowe typy:
1. Czynniki fizyczne
- ha³as (ustalony i nieustalony, ha³as infrad¼wiêkowy, ha³as, ultrad¼wiêkowy),
- mikroklimat,
- promieniowanie optyczne (widzialne, podczerwone i ultrafioletowe),
- promieniowanie jonizuj±ce,
- promieniowanie laserowe,
- pole elektromagnetyczne (niskiej i wysokiej czêstotliwo¶ci),
- pole elektrostatyczne,
- py³y przemys³owe,
- wibracja (ogólna i oddzia³uj±ca na organizm cz³owieka przez koñczyny górne).
2. Czynniki chemiczne
a) podzia³ w zale¿no¶ci od dzia³ania na organizm ludzki
- substancje toksyczne,
- substancje dra¿ni±ce,
- substancje uczulaj±ce,
- substancje rakotwórcze,
- substancje mutagenne,
- substancje upo¶ledzaj±ce uk³ad rozrodczy,
b) odzia³ w zale¿no¶ci od rodzajów dzia³ania na organizm cz³owieka:
- przez drogi oddechowe,
- przez skórê i b³ony ¶luzowe,
- przez przewód pokarmowy.
3. Czynniki biologiczne
- mikroorganizmy ro¶linne i zwierzêce (bakterie, wirusy, grzyby, pierwotniaki)
i wytwarzane przez nie toksyny i alergeny,
- makroorganizmy ro¶linne i zwierzêce.
4. Czynniki psychofizyczne
- obci±¿enie fizyczne (statyczne i dynamiczne),
obci±¿enie psychonerwowe.

CZYNNIKI NIEBEZPIECZNE (URAZOWE)

Zagro¿enia zwi±zane z elementami maszyn (ruchome, lu¼ne, ostre, wystaj±ce)
Bezpo¶redni kontakt cz³owieka z ruchomymi elementami maszyn, oprzyrz±dowania i wyposa¿enia technologicznego mo¿e doprowadziæ do urazów na skutek uderzenia, wci±gniêcia miêdzy ruchome elementy lub zgniecenia. Zagro¿enia urazowe mog± równie¿ wyst±piæ w procesach technologicznych, w których odpryskuj± elementy obrabianego materia³u i stosowanych czynników, np. cieczy ch³odz±cej, a tak¿e odpadaj±ce, obluzowane lub zu¿yte czê¶ci maszyn, narzêdzi, oprzyrz±dowania oraz obrabiane przedmioty. Przyczyn± urazów mog± byæ równie¿ spadaj±ce z wysoko¶ci elementy, np. na skutek wibracji, naruszenia równowagi u³o¿onych elementów, wykonywanych operacji (budownictwo).
W celu zapewnienia bezpiecznej pracy, szczególnie niebezpieczne elementy maszyn powinny byæ os³oniête. U¿ywanie maszyny bez wymaganego urz±dzenia ochronnego lub przy jego nieodpowiednim stosowaniu jest niedopuszczalne!
Urz±dzenia ochronne mo¿na podzieliæ na :
 os³ony ochronne
 urz±dzenia ochronne odleg³o¶ciowe
 urz±dzenia blokuj±ce
Je¿eli w wyniku oceny ryzyka zostanie ustalona konieczno¶æ u¿ycia os³on, nale¿y je dobieraæ bior±c pod uwagê prawdopodobieñstwo i przewidywan± ciê¿ko¶æ ka¿dego urazu, wynikaj±ce z oceny ryzyka, u¿ytkowanie maszyny zgodnie z przeznaczeniem, zagro¿enia stwarzane przez maszynê, rodzaj i czêsto¶æ dostêpu do maszyny.
Maszynê uwa¿a siê za bezpieczn±, je¶li - przy eksploatowaniu zgodnie z przeznaczeniem – jest prawdopodobne, ¿e mo¿e byæ ona u¿ytkowana, regulowana i ustawiana, a tak¿e utrzymywana w sprawno¶ci technicznej, demontowana i z³omowana, nie nara¿aj±c pracownika na uraz lub pogorszenie stanu zdrowia. Metody prowadz±ce do tego celu obejmuj±:
 zmniejszenie ryzyka przez wybór odpowiedniej konstrukcji
 urz±dzenia ochronne
 informacje dotycz±ce u¿ytkowania (sygnalizacja, znakowanie, instrukcje)
 ¶rodki ochrony indywidualnej
 ¶rodki ochronne zastosowane przez u¿ytkownika (sposób pracy, ¶rodki organizacyjne zapewniaj±ce bezpieczeñstwo)
Zmniejszyæ lub wyeliminowaæ ryzyko spowodowane przez maszyny mo¿na, stosuj±c odleg³o¶ci bezpieczeñstwa umo¿liwiaj±ce siêganie do stref niebezpiecznych. Nale¿y pamiêtaæ, ¿e nie zapewniaj± wystarczaj±cej ochrony przed takimi zagro¿eniami, jak promieniowanie czy emisja substancji, dla których wymagane s± dodatkowe lub inne ¶rodki ochrony.
Wybór odpowiedniej odleg³o¶ci bezpieczeñstwa zale¿y od oceny ryzyka, która musi byæ oparta na prawdopodobieñstwie wyst±pienia urazu cia³a lub utraty zdrowia i przewidywanej ciê¿ko¶ci tego urazu lub pogorszenia stanu zdrowia, co oznacza, ¿e odleg³o¶æ bezpieczeñstwa bêdzie zale¿a³a od tego, czy ryzyko bêdzie ma³e czy du¿e.

Zagro¿enia zwi±zane z przemieszczaniem siê ludzi
Poziome i pionowe przemieszczanie siê ludzi stwarza zagro¿enie upadkiem lub po¶lizgniêciem, co mo¿e spowodowaæ takie urazy jak:
- st³uczenia
- z³amania
- zwichniêcia
Przemieszczanie siê ludzi podczas pracy zwi±zane jest z doj¶ciem do stanowiska pracy i opuszczeniem go oraz wykonywaniem czynno¶ci roboczych, konserwacyjnych i naprawczych. Do tego celu s³u¿± wewn±trzzak³adowe drogi komunikacyjne i transportowe, otwory przej¶ciowe, otwory dostêpu.
Otwór przej¶cia – umo¿liwia przemieszczenie lub przej¶cie ca³ego cia³a cz³owieka w celu umo¿liwienia mu wykonania takich zadañ jak np. operowanie urz±dzeniami steruj±cymi, nadzorowanie procesu pracy i sprawdzanie wyników pracy. Otwory przej¶cia powinny byæ wystarczaj±co du¿e aby w przypadku zagro¿enia umo¿liwiæ szybkie wyj¶cie.
Otwory dostêpu – otwory, przez które osoba mo¿e pochylaæ siê do przodu, siêgaæ do przodu, wyprostowaæ górn± czê¶æ cia³a, koñczynê górn±, rêkê, palec lub kilka palców, stopê lub nogê – aby wykonaæ czynno¶ci w procesie pracy.
Miejsca w zak³adzie pracy, w których wystêpuj± zagro¿enia dla pracowników, powinny byæ oznakowane widocznymi barwami lub znakami bezpieczeñstwa i wy³±czone z u¿ytkowania odpowiednim ogrodzeniem lub w inny sposób je¿eli takie oznakowanie jest niewystarczaj±ce w celu zapewnienia bezpieczeñstwa pracowników.
Pracodawca jest zobowi±zany na terenia zak³adu zapewniæ:
 drogi komunikacyjne, transportowe, drogi dla pieszych i dojazdy po¿arowe
 utrzymanie dróg w stanie nie stwarzaj±cym zagro¿eñ dla u¿ytkowników
 wymiary dróg i przej¶æ odpowiednie do liczby potencjalnych u¿ytkowników
 równ±, tward± lub utwardzon± nawierzchniê dróg, placów manewrowych, postojowych i sk³adowych, dojazdów po¿arowych i przej¶æ o odpowiedniej no¶no¶ci
 na drogach – w miejscach, w których mo¿liwe jest niespodziewane wtargniêcie pieszych nale¿y ustawiæ barierki lub stosowaæ inne skuteczne ¶rodki ochrony

Zagro¿enia pora¿enia pr±dem elektrycznym
Pora¿enie pr±dem elektrycznym nastêpuje na skutek przep³ywu przez cia³o cz³owieka pr±du elektrycznego.
Dzia³anie pr±du na cz³owieka mo¿e byæ:
 bezpo¶rednie – gdy nastêpuje w³±czenie cia³a lub jego czê¶ci w obwód elektryczny
 po¶rednie – polega na powstawaniu uszkodzeñ bez przep³ywu pr±du przez cia³o cz³owieka
Na cz³owieka mo¿e dzia³aæ:
 pr±d sta³y – powoduj±cy skutki elektrolityczne (przemieszczanie jonów, co zmienia ich stê¿enia po obu stronach b³ony komórkowej, prowadz±c do zaburzeñ czynno¶ci komórek)
 pr±d zmienny – powoduj±cy ujemne skutki przez:
- dzia³anie na kr±¿enie krwi i oddychanie
- dzia³anie na uk³ad nerwowy
- dzia³anie cieplne
- uszkodzenie miê¶ni ko¶ci
Stopieñ i zakres pora¿enia pr±dem zale¿y przede wszystkim od:
 natê¿enia
 czasu przep³ywu pr±du przez cz³owieka
 czêstotliwo¶ci
 drogi przep³ywu pr±du przez cz³owieka
instalacje i urz±dzenia elektryczne powinny byæ tak wykonane i eksploatowane, aby nie nara¿a³y pracowników na pora¿enie pr±dem elektrycznym, przepiêcia atmosferyczne, szkodliwe oddzia³ywanie pól elektromagnetycznych oraz nie stanowi³y zagro¿enia po¿arowego, wybuchowego i nie powodowa³y innych szkodliwych skutków. Przy eksploatacji urz±dzeñ elektrycznych stosuje siê techniczne i organizacyjne ¶rodki ochrony przed pora¿eniem pr±dem elektrycznym.

Zagro¿enie poparzeniem
Poparzenie to trwa³e uszkodzenie czê¶ci miêkkich organizmu cz³owieka na skutek bezpo¶redniego dzia³ania (najczê¶ciej w krótkim czasie) skrajnych (wysokich lub niskich) temperatur, skoncentrowania ró¿nego rodzaju energii oraz substancji chemicznych, g³ównie ¿r±cych i parz±cych.
W zale¿no¶ci od ciê¿ko¶ci oparzenia dzieli siê na 3 stopnie:
 oparzenia powierzchniowe – ca³kowitemu zniszczeniu ulega naskórek, bez uszkodzenia cebulek w³osowych, gruczo³ów ³ojowych i potowych
 oparzenia g³êbokie – zniszczona zostaje znaczna czê¶æ skóry z gruczo³ami ³ojowymi i p³ytko po³o¿one czê¶ci mieszków w³osowych i gruczo³ów potowych,
 oparzenia ca³kowite – zniszczona ca³a warstwa skóry
do oceny ryzyka oparzenia spowodowanego przez gor±c± powierzchniê potrzebna jest znajomo¶æ takich czynników jak:
- temperatura powierzchni
- materia³ powierzchni
- bezw³adno¶æ cieplna materia³u
- czas trwania kontaktu skóry z powierzchni±
Ryzyko oparzenia mo¿na oceniæ mierz±c temperaturê powierzchni i porównuj±c j± z ustalonymi progami oparzenia. Próg oparzenia – temperatura powierzchni okre¶laj±ca granicê miêdzy brakiem oparzenia a oparzeniem skóry, spowodowanym jej kontaktem z powierzchni± o tej temperaturze, przy ustalonym czasie trwania kontaktu.
¬ród³a ciep³a, które mog± stworzyæ niebezpieczeñstwo poparzenia w ¶rodowisku pracy s± miêdzy innymi:
 gor±ce powierzchnie o temperaturze powy¿ej progu oparzenia
 gor±ce przedmioty znajduj±ce siê w otoczeniu cz³owieka
 urz±dzenia energetyczne ponad 60oC
 ¼ród³a promieniowania jonizuj±cego
 niebezpieczne ¼ród³a promieniowania ultrafioletowego i podczerwonego
 niebezpieczne ¼ród³a promieniowania laserowego
 niebezpieczne ¼ród³a promieniowania elektromagnetycznego
 nieprawid³owa obs³uga tych ¼róde³ promieniowania
 przechowywanie substancji ¿r±cych i parz±cych w nieodpowiednich opakowaniach i niew³a¶ciwy ich transport
Ochronê przed poparzeniami mo¿e stanowiæ:
 odpowiednia konstrukcja maszyn i urz±dzeñ
 dobór odpowiedniego procesu technologicznego
 usuniêcie cz³owieka ze strefy wp³ywów tych zagro¿eñ
 odizolowanie cz³owieka przez zastosowanie technicznych ¶rodków ochrony
 stosowanie ¶rodków ochrony osobistej

Zagro¿enia po¿arowe i wybuchowe
Zagro¿enie po¿arowe - zespó³ czynników wp³ywaj±cych na powstanie i rozprzestrzenianie siê po¿aru, a przez to zagra¿aj±cych bezpieczeñstwu ¿ycia ludzi.
Zagro¿enie wybuchowe – mo¿liwo¶æ tworzenia przez palne gazy, pary palnych cieczy, py³y lub w³ókna palnych cia³ sta³ych w ró¿nych warunkach mieszanin z powietrzem, które pod wp³ywem czynnika inicjuj±cego zap³on wybuchaj±, czyli ulegaj± gwa³townemu spalaniu po³±czonego ze wzrostem ci¶nienia.
Ocena zagro¿enia wybuchem obejmuje wskazanie pomieszczeñ zagro¿onych wybuchem, wyznaczenie odpowiednich stref zagro¿enia wybuchem oraz wskazanie czynników mog±cych w nich zainicjowaæ zap³on.
Poniewa¿ warunkiem powstania po¿aru jest obecno¶æ materia³u palnego, czynnika utleniaj±cego i ¼ród³a zap³onu, usuwaj±c jeden z tych elementów, uniemo¿liwiamy zaistnienie po¿aru.
Usuniêcie materia³ów palnych ze strefy zagro¿enia to wa¿ny element prewencji, szczególnie wówczas, gdy nawet ma³a ilo¶æ substancji palnej mo¿e byæ ¼ród³em przemieszczenia ognia.

CZYNNIKI SZKODLIWE I UCI¡¯LIWE

W wielu zak³adach pracy wystêpuje po kilka czynników szkodliwych. Ich szkodliwe oddzia³ywanie na organizm cz³owieka mo¿e doprowadziæ do obni¿enia sprawno¶ci organizmu i w konsekwencji wieloletniego nara¿enia na chorobê zawodow±. Dlatego znajomo¶æ czynników szkodliwych, a szczególnie poznanie ich dzia³ania na organizm ludzki, jak i dopuszczalnego stê¿enia czy natê¿enia tych czynników na stanowisku pracy, pozwoli na podjêcie dzia³añ eliminuj±cych lub ograniczaj±cych wp³yw czynników, a tak¿e umo¿liwi zastosowanie innych, skutecznych dzia³añ profilaktycznych.
Najwy¿sze dopuszczalne stê¿enie (NDS) – warto¶æ ¶rednia wa¿ona stê¿enia, którego oddzia³ywanie na pracownika w ci±gu 8–godzinnego dobowego i przeciêtnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, okre¶lonego w kodeksie pracy, przez okres jego aktywno¶ci zawodowej nie powinno spowodowaæ ujemnych zmian w jego stanie zdrowia oraz w stanie zdrowia jego przysz³ych pokoleñ
Najwy¿sze dopuszczalne natê¿enie (NDN) fizycznego czynnika szkodliwego dla zdrowia –
to natê¿enie ustalone jako warto¶æ ¶rednia natê¿enia, którego oddzia³ywanie na pracownika
w ci±gu 8–godzinnego dobowego i przeciêtnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, okre¶lonego w kodeksie pracy, przez okres jego aktywno¶ci zawodowej nie powinno spowodowaæ ujemnych zmian w jego stanie zdrowia oraz w stanie zdrowia jego przysz³ych pokoleñ.
Najwy¿sze dopuszczalne stê¿enie chwilowe (NDSCh) – warto¶æ ¶rednia, która nie powinna spowodowaæ ujemnych zmian w stanie zdrowia pracownika oraz w stanie zdrowia jego przysz³ych pokoleñ, je¿eli utrzymuje siê w ¶rodowisku pracy nie d³u¿ej ni¿ 30 minut w czasie zmiany roboczej.
Najwy¿sze dopuszczalne stê¿enie pu³apowe (NDSP) - warto¶æ stê¿enia, która ze wzglêdu
na zagro¿enie zdrowia lub ¿ycia pracownika nie mo¿e byæ w ¶rodowisku pracy przekroczona w ¿adnym momencie.
Wystêpowanie czynników szkodliwych i uci±¿liwych w procesie pracy zachodzi miêdzy innymi podczas :
 stosowania szkodliwych dla cz³owieka surowców, produktów, pó³fabrykatów i innych materia³ów stosowanych w procesach technologicznych , a tak¿e maszyn i urz±dzeñ stwarzaj±cych zagro¿enie czynnikami fizycznymi, chemicznymi i biologicznymi
 niew³a¶ciwego transportu surowców, pó³fabrykatów, wyrobów, odpadów produkcyjnych – powoduj±cego zagro¿enia chemiczne, fizyczne, biologiczne
 stosowania nieodpowiednich kubatur budynków, niestosowania ¶rodków ochrony przed przenikaniem emitowanych czynników
 niew³a¶ciwego pakowania, niew³a¶ciwego magazynowania
Zak³ad pracy, przed zastosowaniem w produkcji nowych materia³ów lub procesów technologicznych szkodliwych dla zdrowia pracowników, obowi±zany jest do ustalenia stopnia ich szkodliwo¶ci i podjêcia odpowiednich ¶rodków zapobiegawczych. Zak³ady pracy, w których wystêpuj± czynniki szkodliwe dla zdrowia, obowi±zane s± do badania ich stê¿eñ lub natê¿eñ z czêstotliwo¶ci± i w zakresie niezbêdnym do ustalenia stopnia nara¿enia pracowników oraz ewidencjonowania wyników tych badañ. Badania i pomiary tych czynników przeprowadzane s± na koszt zak³adów pracy, a ich wyniki powinny byæ podawane do wiadomo¶ci pracownikom.
Ponadto zak³ady pracy obowi±zane s± w szczególno¶ci:
 utrzymywaæ w stanie sta³ej sprawno¶ci urz±dzenia niezbêdne do przeciwdzia³ania szkodliwemu oddzia³ywaniu czynników ¶rodowiska pracy na zdrowie pracowników
 przeprowadzaæ okresowe i kontrolne badania lekarskie pracowników nara¿onych
na oddzia³ywanie czynników szkodliwych dla zdrowia
 informowaæ pracowników o ryzyku zawodowym, które wi±¿e siê z wykonywana prac±
W razie zatrudniania pracownika w warunkach nara¿enia na dzia³anie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o dzia³aniu rakotwórczym lub mutagennym, pracodawca zastêpuje te substancje, preparaty, czynniki lub procesy technologiczne mniej szkodliwymi dla zdrowia lub stosuje inne dostêpne ¶rodki ograniczaj±ce stopieñ tego nara¿enia, przy odpowiednim wykorzystaniu osi±gniêæ nauki i techniki. Pracodawca rejestruje wszystkie rodzaje prac w kontakcie z substancjami, preparatami, czynnikami lub procesami technologicznymi o dzia³aniu rakotwórczym lub mutagennym, okre¶lonymi w wykazie, a tak¿e prowadzi rejestr pracowników zatrudnionych przy tych pracach.
W razie zatrudniania pracowników w warunkach nara¿enia na dzia³anie szkodliwych czynników biologicznych pracodawca stosuje wszelkie dostêpne ¶rodki eliminuj±ce nara¿enie, a je¿eli jest to niemo¿liwe – ograniczaj±ce stopieñ tego nara¿enia, przy odpowiednim wykorzystaniu osi±gniêæ nauki i techniki.
Pracodawca prowadzi rejestr prac nara¿aj±cych pracowników na dzia³anie szkodliwych czynników biologicznych oraz rejestr pracowników zatrudnionych przy takich pracach.
Zasady i czêstotliwo¶æ dokonywania badañ i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w ¶rodowisku pracy reguluj± przepisy rozporz±dzenia Ministra Zdrowia i Opieki Spo³ecznej
z dnia 9 lipca 1996 r.
Czêstotliwo¶æ dokonywania badañ i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia jest zale¿na g³ównie od stanu higienicznego pomieszczeñ pracy, warunkuj±cego wystêpowanie czynników szkodliwych dla zdrowia oraz wielko¶æ ich stê¿eñ i natê¿eñ.
Badania i pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia wykonywane s± w sposób okre¶lony w Polskich Normach. W przypadku braku Polskiej Normy badania i pomiary w sposób okre¶lony przez G³ównego Inspektora Sanitarnego lub jednostkê przez niego upowa¿nion± .
Wyniki badañ i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w ¶rodowisku pracy, dokonywanych przez upowa¿nione laboratoria, zak³ad pracy jest obowi±zany przekazaæ
do wiadomo¶ci w³a¶ciwemu pañstwowemu inspektorowi sanitarnemu, lekarzowi sprawuj±cemu profilaktyczn± opiekê zdrowotn± nad pracownikami oraz w³a¶ciwemu okrêgowemu inspektorowi pracy.
Zgodnie z art. 226 Kodeksu Pracy Pracodawca ocenia i dokumentuje ryzyko zawodowe zwi±zane z wykonywan± prac± oraz stosuje niezbêdnie ¶rodki profilaktyczne zmniejszaj±ce ryzyko, informuje pracowników o ryzyku zawodowym, które wi±¿e siê z wykonywan± prac±, oraz o zasadach ochrony przed zagro¿eniami.
Rodzaj badañ i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia okre¶la w³a¶ciwy pañstwowy inspektor sanitarny.

Tab. Czêstotliwo¶æ badañ i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w ¶rodowisku pracy.

L.p. NDS lub NDN podczas ostatniego lub dwóch ostatnich pomiarów Czêstotliwo¶æ badania lub pomiaru
1. Je¿eli wyniki dwóch ostatnio przeprowadzonych pomiarów nie przekroczy³y 0,1 warto¶ci NDS lub NDN
Nie przeprowadza siê
2. Przy stwierdzeniu w ostatnio przeprowadzonym badaniu lub pomiarze stê¿enia czynnika rakotwórczego lub mutagennego powy¿ej 0,5 warto¶ci NDS lub NDN
Co najmniej raz na 3 miesi±ce
3. Przy stwierdzeniu w ostatnio przeprowadzonym badaniu lub pomiarze stê¿enia czynnika rakotwórczego lub mutagennego powy¿ej 0,1 do 0,5 warto¶ci NDS lub NDN
Co najmniej raz na 6 miesiêcy
4. W razie przeprowadzenia zmiany w warunkach wystêpowania czynnika rakotwórczego lub mutagennego
W ka¿dym przypadku wprowadzenia zmiany
5. W przypadku wystêpowania w ¶rodowisku pracy czynnika szkodliwego dla zdrowia, innego ni¿ o dzia³aniu rakotwórczym lub mutagennym i przy stwierdzeniu w ostatnio przeprowadzonym badaniu lub pomiarze stê¿enia lub natê¿enia tego czynnika poni¿ej 0,5 warto¶ci NDS lub NDN
Raz na dwa lata
6. W przypadku wystêpowania w ¶rodowisku pracy czynnika szkodliwego dla zdrowia, innego ni¿ o dzia³aniu rakotwórczym lub mutagennym i przy stwierdzeniu w ostatnio przeprowadzonym badaniu lub pomiarze stê¿enia lub natê¿enia tego czynnika od 0,5 do 1,0 warto¶ci NDS lub NDN
Raz w roku
7. W ka¿dym przypadku wprowadzenia zmiany w warunkach wystêpowania czynnika innego ni¿ rakotwórczy i mutagenny
Co najmniej raz na sze¶æ miesiêcy
8. W przypadku wystêpowania w ¶rodowisku pracy szkodliwego dla zdrowia czynnika chemicznego, dla którego okre¶lono warto¶æ najwy¿szego dopuszczalnego stê¿enia pu³apowego
W ka¿dym przypadku wprowadzenia zmiany

Badania i pomiary wszystkich czynników szkodliwych dla zdrowia mog± byæ wykonywane przez:
 Pañstwow± Inspekcjê Sanitarn±
 Jednostki medycyny pracy
 Centralny Instytut Ochrony Pracy
W razie stwierdzenia przekroczenia najwy¿szych dopuszczalnych stê¿eñ i natê¿eñ czynników szkodliwych dla zdrowia zak³ady pracy obowi±zane s± do:
 wprowadzenia ¶rodków technicznych, zmian technicznych i organizacyjnych, w tym odpowiednie ¶rodki ochrony zbiorowej, wp³ywaj±cych na ograniczenie stê¿eñ i natê¿eñ czynników szkodliwych dla zdrowia co najmniej do poziomu okre¶lonego jako najwy¿szy dopuszczalny (NDS i NDN)
 podejmowanie przedsiêwziêæ zmierzaj±cych do ograniczenia nara¿enia pracowników
na szkodliwe dla zdrowia czynniki przez zastosowanie odpowiednich ¶rodków ochrony indywidualnej
 zapewnienie wzmo¿onej opieki lekarskiej dla osób nara¿onych
Pracodawca powinien zapewniæ pracownikom informacje o istniej±cych zagro¿eniach, przed którymi bêd± chroniæ ich ¶rodki ochrony indywidualnej oraz informacje o tych ¶rodkach i zasadach ich stosowania. Szczegó³owe zasady stosowania ¶rodków ochrony indywidualnej okre¶lono w rozporz±dzeniu MPiPS.
Przy pracach stwarzaj±cych niebezpieczeñstwo, gdy wymaga tego sytuacja, do kierowania lud¼mi wykonuj±cymi te prace powinny byæ stosowane sygna³y bezpieczeñstwa – rêczne lub komunikaty s³owne.
DO PODSTAWOWYCH OBOWI¡ZKÓW PRACODAWCY NALE¯Y PODJÊCIE NIEZBÊDNYCH DZIA£AÑ ELIMINUJ¡CYCH POTENCJALNE ZAGRO¯ENIE LUB ELIMINUJ¡CE JEGO SKUTKI.

[ Dodano: 2010-06-26, 00:28 ]
Regulamin pracy
IXELL AUTOLAKIERY HANNA KA¯MIERCZAK

Rozdzia³ I
Postanowienia ogólne
Art. 1.

Podstawê prawn± ustalania Regulaminu pracy stanowi± przepisy:
1) art. 104, art. 104[1]-104[3] Kodeksu pracy i przepisy wykonawcze wydane na ich podstawie.
2) art. 27 ust. 4 i art. 30 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o zwi±zkach zawodowych (Tekst jednolity: Dz. U. 2001 r. Nr 79 poz. 854).
Art. 2.
Regulamin pracy jest aktem normatywnym, ustalaj±cym organizacjê i porz±dek pracy w sklepie Ixell AUTOLAKIERY oraz okre¶laj±cym prawa i obowi±zki pracodawcy i pracowników.
Art. 3.
Przepisy regulaminu pracy maj± zastosowanie do wszystkich pracowników zatrudnionych w zak³adzie pracy, bez wzglêdu na rodzaj wykonywanej pracy i zajmowane stanowisko.
Art. 4.
Pracodawca zapoznaje z tre¶ci± regulaminu pracy ka¿dego przyjmowanego do pracy pracownika przed rozpoczêciem przez niego pracy, a pracownik potwierdza znajomo¶æ regulaminu swoim podpisem w tre¶ci umowy o pracê.
Art. 5.
W sprawach zwi±zanych ze stosunkiem pracy, nie uregulowanych szczegó³owo niniejszym regulaminem, zastosowanie maj± przepisy Kodeksu pracy oraz innych ustaw i aktów wykonawczych z zakresu prawa pracy.

Rozdzia³ II
Organizacja pracy
Art. 6.

§ 1. Pracownik jest obowi±zany wykonywaæ pracê sumiennie i starannie, przestrzegaæ dyscypliny pracy oraz stosowaæ siê do poleceñ prze³o¿onych, które dotycz± pracy, je¿eli nie s± one sprzeczne z przepisami prawa pracy lub umowy o pracê.
§ 2. Pracownik jest obowi±zany w szczególno¶ci:
1) rzetelnie i efektywnie wykonywaæ pracê,
2) przestrzegaæ ustalonego w zak³adzie pracy czasu pracy,
3) nale¿ycie wykonywaæ polecenia prze³o¿onych dotycz±ce pracy,
4) przestrzegaæ regulaminu pracy i ustalonego w zak³adzie pracy porz±dku,
5) przestrzegaæ przepisów oraz zasad bezpieczeñstwa i higieny pracy, a tak¿e przepisów przeciwpo¿arowych,
6) dbaæ o dobro zak³adu pracy, chroniæ jego mienie oraz zachowaæ w tajemnicy informacje, których ujawnienie mog³oby naraziæ pracodawcê na szkodê,
7) przestrzegaæ tajemnicy okre¶lonej w odrêbnych przepisach,
8) przejawiaæ kole¿eñski stosunek do wspó³pracowników,
9) przestrzegaæ zasad wspó³¿ycia spo³ecznego,
10) podnosiæ swoje kwalifikacje.
Art. 7.
Pracodawca jest obowi±zany w szczególno¶ci:
1) zaznajamiaæ pracowników podejmuj±cych pracê z zakresem ich obowi±zków, sposobem wykonywania pracy na wyznaczonych stanowiskach oraz z ich podstawowymi uprawnieniami,
2) organizowaæ pracê w sposób zapewniaj±cy pe³ne wykorzystanie czasu pracy,
3) zapewniaæ bezpieczne i higieniczne warunki pracy oraz prowadziæ systematyczne szkolenie pracowników w zakresie bezpieczeñstwa i higieny pracy,
4) terminowo i prawid³owo wyp³acaæ wynagrodzenie,
5) u³atwiaæ pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych,
6) zaspokajaæ, w miarê posiadanych ¶rodków, socjalne potrzeby pracowników,
7) stwarzaæ obiektywne i sprawiedliwe kryteria oceny pracowników oraz wyników ich pracy,
8) wp³ywaæ na kszta³towanie w zak³adzie pracy zasad wspó³¿ycia spo³ecznego,
9) prowadziæ dokumentacjê w sprawach zwi±zanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników.
Art. 8.
§ 1. Dokumentacja personalna kandydata do pracy powinna obejmowaæ:
1) ¶wiadectwo (dyplom) ukoñczenia szko³y lub inny dokument stwierdzaj±cy kwalifikacje zawodowe,
2) ¶wiadectwa pracy z poprzednich miejsc zatrudnienia,
3) podanie o przyjêcie do pracy zawieraj±ce przebieg dotychczasowej pracy zawodowej,
4) kwestionariusz osobowy,
5) dokumenty uprawniaj±ce do podjêcia pracy na danym stanowisku w my¶l odrêbnych przepisów.
Art. 9.
Przed przyst±pieniem do pracy pracownik powinien:
1) otrzymaæ pisemn± umowê o pracê okre¶laj±c± rodzaj pracy i miejsce jej wykonywania oraz termin rozpoczêcia pracy i przys³uguj±ce pracownikowi wynagrodzenie, a tak¿e zakres jego obowi±zków,
2) zapoznaæ siê z regulaminem pracy i instrukcjami obowi±zuj±cymi na jego stanowisku pracy,
3) odbyæ przeszkolenie w zakresie bezpieczeñstwa i higieny pracy oraz przepisów przeciwpo¿arowych, a tak¿e potwierdziæ na pi¶mie fakt zapoznania siê z tymi przepisami,
4) otrzymaæ nieodp³atnie ¶rodki ochrony indywidualnej zabezpieczaj±ce przed dzia³aniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników wystêpuj±cych na stanowisku pracy oraz byæ poinformowanym o sposobie pos³ugiwania siê tymi ¶rodkami,
5) otrzymaæ nieodp³atnie niezbêdn± odzie¿ i obuwie robocze,
6) posiadaæ aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzaj±ce brak przeciwwskazañ do pracy na danym stanowisku.




Rozdzia³ III
Rozk³ad i porz±dek czasu pracy

Art. 10.

§ 1. Czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zak³adzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy.
§ 2. Czas pracy powinien byæ w pe³ni wykorzystany na pracê zawodow±.
Art. 11.
§ 1. Ustala siê czas pracy w wymiarze 8 godzin na dobê i przeciêtnie 42 godziny na tydzieñ, w przyjêtym okresie rozliczeniowym, przy uwzglêdnieniu 39 dodatkowych dni wolnych od pracy w roku kalendarzowym, przy czym w ka¿dym okresie obejmuj±cym kolejne trzy miesi±ce liczba tych dni nie mo¿e byæ mniejsza ni¿ 9.
§ 2. Okres rozliczeniowy, o którym mowa w § 1 obejmuje trzy kolejne miesi±ce kalendarzowe.
§ 3. Praca w granicach nie przekraczaj±cych 8 godzin na dobê i przeciêtnie 42 godzin na tydzieñ w przyjêtym okresie rozliczeniowym nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych.
Art. 12.
Pracodawca, po uzgodnieniu z zak³adow± organizacj± zwi±zkow±, mo¿e podwy¿szyæ dobowy wymiar czasu pracy do 9 godzin, wprowadzaj±c jednocze¶nie rozk³ad czasu pracy obejmuj±cy wiêksz± liczbê dodatkowych dni wolnych od pracy ni¿ okre¶lona w art. 11 § 1, nie przekraczaj±c± jednak 52 dni w roku kalendarzowym.
Art. 13.
Pracodawca w uzgodnieniu z zak³adow± organizacj± zwi±zkow±, mo¿e dla wszystkich lub niektórych pracowników:
1) zmieniæ ustalony w regulaminie pracy wymiar i rozk³ad czasu pracy,
2) wyznaczyæ stanowiska, na których czas pracy pracowników bêdzie okre¶lony wymiarem ich zadañ,
3) wprowadziæ czas pracy w ruchu ci±g³ym,
4) wprowadziæ zmianowy system czasu pracy.
Art. 14.
§ 1. Pracodawca jest obowi±zany prowadziæ ewidencjê czasu pracy uwzglêdniaj±c± m.in. godziny rozpoczêcia i zakoñczenia pracy oraz pracê w porze nocnej i w godzinach nadliczbowych.
§ 2. Pracodawca udostêpnia tê ewidencjê pracownikowi na jego ¿±danie.
Art. 15.
Ka¿dy pracownik obowi±zany jest potwierdziæ swoje przybycie do pracy przez z³o¿enie w³asnorêcznego podpisu na li¶cie obecno¶ci.
Art. 16
§ 1. Opuszczenie stanowiska pracy lub zak³adu w czasie pracy wymaga uprzedniej zgody bezpo¶redniego prze³o¿onego. Samowolne opuszczenie stanowiska pracy przed zakoñczeniem danej zmiany, b±d¼ w czasie godzin pracy jest zabronione. Niedopuszczalna jest równie¿ samowolna, bez zgody prze³o¿onego, zmiana stanowiska pracy i wyznaczonych godzin pracy.
§ 2. Wyj¶cie w czasie pracy poza teren zak³adu mo¿e nast±piæ za zgod± pracodawcy b±d¼ osoby przez niego upowa¿nionej.
Art. 17.
Przebywanie pracownika na terenie zak³adu pracy poza godzinami pracy jest dopuszczalne jedynie za zgod± pracodawcy wyra¿on± na pi¶mie.
Art. 18.
Czas przebywania w zak³adzie pracy po godzinach pracy winien byæ rejestrowany w sposób i na zasadach przyjêtych przez pracodawcê.
Art. 19.
Praca mo¿e byæ wykonywana w systemie zmianowym, normalny czas pracy trwa:
I zmiana od 8.00 do 16.00
II zmiana od 14.00 do 22.00
Art. 20.
Pracownikowi wykonuj±cemu pracê w porze nocnej przys³uguje dodatkowe wynagrodzenie za ka¿d± godzinê pracy w porze nocnej w wysoko¶ci 20% stawki godzinowej wynikaj±cej z najni¿szego wynagrodzenia, okre¶lonego na podstawie art. 77[4] pkt 1 kodeksu pracy.
Art. 21
§ 1. W czasie pracy na ka¿dej zmianie wprowadza siê przerwê w pracy pomiêdzy godzin± 9.00 a godzin± 9.15
§ 2. Przerwê, o której mowa w § 1 wlicza siê do czasu pracy.
Art. 22.
Niedziele oraz ¶wiêta okre¶lone odrêbnymi przepisami s± dniami wolnymi od pracy.
Art. 23.
W zak³adzie pracy wprowadza siê dni dodatkowo wolne od pracy.
Art. 24.
Terminy udzielania dodatkowych dni wolnych od pracy oraz ich liczbê okre¶la pracodawca najpó¼niej do koñca roku kalendarzowego poprzedzaj±cego rok, w którym te dni maj± byæ udzielone.
Art. 25.
Pracownikowi, który na polecenie pracodawcy wykonywa³ pracê w dniu dla niego wolnym od pracy, przys³uguje w zamian dzieñ wolny w innym terminie.
Art. 26.
Przed rozpoczêciem danego miesi±ca, jednak nie pó¼niej ni¿ z tygodniowym wyprzedzeniem, pracodawca mo¿e wprowadziæ dodatkowy dzieñ wolny od pracy, a tak¿e przesun±æ z wa¿nych przyczyn termin ustalonego ju¿ dodatkowego dnia wolnego od pracy, ustalaj±c sposób zrównowa¿enia czasu pracy.
Art. 27.
§ 1. Po zakoñczeniu pracy ka¿dy pracownik obowi±zany jest uporz±dkowaæ swoje stanowisko pracy oraz zabezpieczyæ powierzone mu narzêdzia, sprzêt, dokumenty i pieczêcie.
§ 2. Pracownicy zatrudnieni w zmianowym systemie pracy, obowi±zani s± przekazywaæ zmiennikom obs³ugiwane maszyny i urz±dzenia w stanie pozwalaj±cym na dalsz± ich eksploatacjê na nastêpnej zmianie.
Art. 28.
Pracownik opuszczaj±cy pomieszczenie pracy jako ostatni zobowi±zany jest do:
1) zabezpieczenia swojego stanowiska pracy,
2) sprawdzenia i zabezpieczenia wszelkich urz±dzeñ elektrycznych, palników gazowych i zaworów wodoci±gowych,
3) zamkniêcia drzwi i okien,
4) przekazania kluczy w³a¶cicielowi firmy lub postêpowaæ zgodnie z zasadami przyjêtymi w zak³adzie pracy.
Art. 29.
W przypadku powziêcia przez pracownika wiadomo¶ci o wyst±pieniu na terenie zak³adu pracy jakiejkolwiek awarii, obowi±zany jest on niezw³ocznie zawiadomiæ o tym fakcie pracodawcê oraz przedsiêwzi±æ wszelkie mo¿liwe dzia³ania maj±ce na celu ograniczenie szkody.
Art. 30.
Zabrania siê wynoszenia z zak³adu pracy narzêdzi, czê¶ci zamiennych i innych materia³ów stanowi±cych w³asno¶æ pracodawcy b±d¼ jemu powierzonych.

[ Dodano: 2010-06-26, 00:29 ]
Art. 31.
Zabrania siê wykonywania prywatnych prac w zak³adzie pracy lub z wykorzystaniem narzêdzi b±d¼ urz±dzeñ nale¿±cych do pracodawcy bez wyra¼nej jego zgody.
Art. 32.
Zabrania siê spo¿ywania alkoholu i palenia tytoniu na terenie zak³adu pracy.
Rozdzia³ IV
Zasady usprawiedliwiania nieobecno¶ci w pracy i spó¼nieñ do pracy

Art. 33.

§ 1. Pracownik powinien uprzedziæ pracodawcê o niemo¿no¶ci stawienia siê do pracy z przyczyny z góry wiadomej lub mo¿liwej do przewidzenia, jak równie¿ o przewidywanym czasie nieobecno¶ci.
§ 2. W razie zaistnienia przyczyn uniemo¿liwiaj±cych stawienie siê do pracy, pracownik jest obowi±zany niezw³ocznie zawiadomiæ pracodawcê o przyczynie swojej nieobecno¶ci i przewidywanym czasie jej trwania, nie pó¼niej jednak ni¿ w drugim dniu nieobecno¶ci w pracy, osobi¶cie lub przez inne osoby, listownie lub telefonicznie albo za po¶rednictwem innego ¶rodka ³±czno¶ci.
§ 3. Niedotrzymanie terminu, o którym mowa w § 2 mo¿e byæ usprawiedliwione szczególnymi okoliczno¶ciami uniemo¿liwiaj±cymi terminowe dope³nienie przez pracownika tego obowi±zku w tym, w szczególno¶ci, jego ob³o¿n± chorobê po³±czon± z brakiem lub nieobecno¶ci± domowników, albo innym zdarzeniem losowym. W takim przypadku pracownik zawiadamia zak³ad pracy o przyczynie nieobecno¶ci niezw³ocznie po ustaniu okoliczno¶ci, o których mowa wy¿ej.
Art. 34.
§ 1. Pracownik jest obowi±zany usprawiedliwiæ nieobecno¶æ w pracy przedstawiaj±c niezw³ocznie przyczyny nieobecno¶ci. Na ¿±danie pracodawcy pracownik przedk³ada niezbêdne dowody w tym zakresie.
§ 2. W razie nieobecno¶ci pracownika w pracy z powodu:
1) niezdolno¶ci do pracy na skutek choroby pracownika lub jego izolacji z powodu choroby zaka¼nej,
2) leczenia uzdrowiskowego, je¿eli jego okres uznany jest za¶wiadczeniem lekarskim za okres niezdolno¶ci do pracy z powodu choroby,
c) choroby cz³onka rodziny pracownika, wymagaj±cej sprawowania przez pracownika osobistej opieki,
pracownik jest obowi±zany usprawiedliwiæ nieobecno¶æ dorêczaj±c pracodawcy za¶wiadczenie lekarskie najpó¼niej w dniu przyst±pienia do pracy.
Art. 35.
Za dowody usprawiedliwiaj±ce nieobecno¶æ w pracy uwa¿a siê:
1) za¶wiadczenie lekarskie o czasowej niezdolno¶ci do pracy, wystawione zgodnie z przepisami o orzekaniu o czasowej niezdolno¶ci do pracy,
2) decyzjê w³a¶ciwego pañstwowego inspektora sanitarnego, wydan± zgodnie z przepisami o zwalczaniu chorób zaka¼nych - w razie odosobnienia pracownika z przyczyn przewidzianych tymi przepisami,
3) o¶wiadczenie pracownika - w razie zaistnienia okoliczno¶ci uzasadniaj±cych konieczno¶æ sprawowania przez pracownika osobistej opieki nad zdrowym dzieckiem do lat 8 z powodu nieprzewidzianego zamkniêcia ¿³obka, przedszkola lub szko³y, do której dziecko uczêszcza,
4) imienne wezwanie pracownika do osobistego stawienia siê, wystosowane przez organ w³a¶ciwy w sprawach powszechnego obowi±zku obrony, organ administracji rz±dowej lub samorz±du terytorialnego, s±d, prokuraturê, policjê lub organ prowadz±cy postêpowanie w sprawach o wykroczenia - w charakterze strony lub ¶wiadka w postêpowaniu prowadzonym przed tymi organami, zawieraj±ce adnotacjê potwierdzaj±c± stawienie siê pracownika na to wezwanie,
5) o¶wiadczenie pracownika potwierdzaj±ce odbycie podró¿y s³u¿bowej w godzinach nocnych, zakoñczonej w takim czasie, ¿e do rozpoczêcia pracy nie up³ynê³o 8 godzin, w warunkach uniemo¿liwiaj±cych odpoczynek nocny.
Art. 36.
W przypadku spó¼nienia siê do pracy, pracownik winien niezw³ocznie zg³osiæ siê do bezpo¶redniego prze³o¿onego, celem usprawiedliwienia spó¼nienia. Decyzjê o formie usprawiedliwienia (ustna lub pisemna) podejmuje prze³o¿ony, któremu bezpo¶rednio podlega pracownik.
Rozdzia³ V
Zwolnienia od pracy

Art. 37.

Czas pracy powinien byæ w pe³ni wykorzystany na pracê zawodow±. Za³atwianie spraw osobistych i innych nie zwi±zanych z prac± zawodow± powinno odbywaæ siê w czasie wolnym od pracy.
Art. 38.
Pracodawca udziela zwolnieñ od pracy na umotywowany wniosek pracownika zaopiniowany przez jego bezpo¶redniego prze³o¿onego, je¿eli nie zak³óci to toku pracy. Pracownikowi za czas tego zwolnienia nie przys³uguje wynagrodzenie, chyba ¿e odpracowa³ czas zwolnienia. Odpracowanie to nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych.

[ Dodano: 2010-06-26, 00:32 ]
DALEJ NIE MOGÊ PISAÆ, ZA D£UGI TEKST
_________________
ZOBACZ
http://www.allegro.pl/my_page.php?uid=7388319
http://www.allegro.pl/my_page.php?uid=3442968
www.autolakier.pl
 

rgaM
Wysany: 2017-07-04, 22:09   
0
UP DOWN

Posty: 1
Ogólnie to trochê siê pozmienia³o wraz z wprowadzeniem z dniem 8 lipca 2010r. w ¿ycie rozporz±dzenia Ministra Gospodarki w sprawie minimalnych wymagañ odno¶nie bezpieczeñstwa i higieny pracy w miejscu pracy atmosfery wybuchowej.

Ostatnio poszukiwa³em w³a¶nie aktualnych instrukcji bhp dla kabiny lakierniczej, prac lakierniczych i malowania proszkowego. Znalaz³em je w jednym miejscu, gdzie po kontakcie telefonicznym bardzo mi³a pani, maj±ca pojêcie o czym rozmawiamy, fachowo doradzi³a mi w doborze odpowiednich instrukcji. Warto dodaæ, ¿e otrzyma³em je w ekspresowym tempie bo nie minê³o nawet 5 minut od momentu zamówienia jak gotow± dokumentacjê mia³em na skrzynce email.

Warto równie¿ wspomnieæ, ¿e pracodawcy zatrudniaj±cy pracowników powinni zapoznaæ ich z ocen± ryzyka zawodowego dla stanowiska na którym s± zatrudniane. Jest to tak samo wa¿ny element podczas kontroli PIP jak i instrukcje bhp i równie¿ brak takiej dokumentacji skutkuje na³o¿eniem na pracodawcê wysokich kar pieniê¿nych.

Zarówno instrukcje bhp jak i oceny ryzyka dla lakierni zamówi³em na stronie:
https://bhp-online.com/
 

LAKIEROWANKO Strona Gwna » LAKIERNICTWO SAMOCHODOWE » Firma

Odpowiedz do tematu  
Nie moesz pisa nowych tematw
Nie moesz odpowiada w tematach
Nie moesz zmienia swoich postw
Nie moesz usuwa swoich postw
Nie moesz gosowa w ankietach
Nie moesz zacza plikw na tym forum
Moesz ciga zaczniki na tym forum
Skocz do: 

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group